Na początku pragnę podkreślić, że poniższe wystąpienie nie jest jedynie moją osobistą opinią, ale opinią całej Konferencji Episkopatu Polski.

1. Nie ulega wątpliwości, że Kościół w naszych czasach musi – w duchu miłosierdzia – pomagać rozwiedzionym żyjącym w ponownych związkach cywilnych, troszcząc się ze szczególną miłością, aby nie uważali się oni za odłączonych od Kościoła, podczas gdy mogą, a wręcz jako ochrzczeni mają obowiązek uczestniczyć w życiu Kościoła.

Niech zatem będą zachęcani do słuchania Słowa Bożego, do uczestnictwa w Ofierze Mszy św., do wytrwania w modlitwie, do wspierania dzieł miłosierdzia oraz wspólnych inicjatyw na rzecz sprawiedliwości, do wychowywania dzieci w wierze chrześcijańskiej oraz do pielęgnowania ducha i dzieł pokutnych, aby w ten sposób, z dnia na dzień, wypraszali sobie łaskę Bożą. Niech Kościół okazuje się miłosierną matką i w ten sposób umacnia ich w wierze i nadziei (por. Jan Paweł II, „Familiaris consortio”, 84).

2. Kościół jednak – w nauczaniu na temat udzielania Komunii św. rozwiedzionym żyjącym w ponownych związkach cywilnych – nie może ugiąć się wobec woli człowieka, lecz wobec woli Chrystusa (por. Paweł VI, Przemówienie do Roty Rzymskiej, 28 stycznia 1978 r.; Jan Paweł II, przemówienia do Roty Rzymskiej z 23 stycznia 1992 r., 29 stycznia 1993 r., 22 stycznia 1996 r.). Kościół nie może zatem dać się podporządkować ani sentymentom fałszywego współczucia wobec osób, ani też fałszywym – choć popularnym w świecie – wzorcom myślenia.

Zgodzić się, aby przystępowali do Komunii św. ci, którzy bez związku sakramentalnego współżyją „more uxorio” (jak małżonkowie), byłoby sprzeczne z Tradycją Kościoła. Już dokumenty z najwcześniejszych synodów w Elwirze, Arles, Neocezarei, które odbyły się w latach 304-319, potwierdzają doktrynę Kościoła, że rozwiedzeni żyjący w ponownych związkach nie mogą przystępować do Komunii eucharystycznej.

Podstawą takiego stanowiska jest fakt, że „ich stan i sposób życia obiektywnie zaprzeczają tej więzi miłości między Chrystusem i Kościołem, którą wyraża i urzeczywistnia Eucharystia” (Jan Paweł II, „Familiaris consortio”, 84; por. 1 Kor 11, 27-29; Benedykt XVI, „Sacramentum caritatis”, 29; Franciszek, „Anioł Pański”, 16 sierpnia 2015 r.).

3. Eucharystia jest sakramentem ochrzczonych, którzy znajdują się w stanie łaski sakramentalnej. Zgoda, aby do Komunii św. przystępowały osoby, które nie są w stanie łaski sakramentalnej, mogłaby spowodować ogromne szkody nie tylko w duszpasterstwie rodzin, ale również w doktrynie Kościoła o łasce uświęcającej. W rzeczywistości bowiem decyzja, aby udzielać takim osobom Komunii św., otworzyłaby drzwi do tego sakramentu wszystkim, którzy żyją w grzechu śmiertelnym. To zaś w konsekwencji przekreśliłoby sakrament pokuty i wypaczyłoby znaczenie życia w stanie łaski uświęcającej. Należy też podkreślić, że Kościół nie może zaakceptować tzw. stopniowości prawa (Jan Paweł II, „Familiaris consortio”, 34).

Tak jak przypomniał nam papież Franciszek, my, tutaj obecni, nie chcemy i nie mamy żadnej władzy, aby zmienić doktrynę Kościoła.

Wystąpienie abp. Stanisława Gądeckiego – metropolity poznańskiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski – podczas 6. sesji generalnej synodu biskupów o rodzinie, 10 października 2015 r.