Wieczorne nabożeństwo różańcowe w Lourdes prezentuje się imponująco. Tysiące ludzi różnych nacji: Francuzów, Portugalczyków, Polaków, Murzynów, Koreańczyków ciągną w wielobarwnym korowodzie wokół głównego placu przed bazyliką. Zapalone świece, które trzymają w dłoniach, przypominają migające w ciemności robaczki świętojańskie. Na placu rozlega się gromki głos tłumu: „Ave Maria”. Każdy dziesiątek jest odmawiany w innym języku. Wśród uczestników wyróżniają się kobiety w białych kostiumach i welonach. To opiekujące się w Lourdes chorymi pielęgniarki.

Lourdes to jedno z najczęściej odwiedzanych na świecie sanktuariów. Co roku przybywa do niego 6 mln osób. To tutaj 11 lutego 1858 r. przy grocie Massabielle rozpoczęły się objawienia Matki Bożej 14-letniej Bernadetcie Soubirous. Maryja, ukazując się dziewczynie, przedstawiła się jako Niepokalane Poczęcie. Było to cztery lata po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu. Do pierwszego uzdrowienia w grocie doszło już po 3 tygodniach od rozpoczęcia objawień: 1 marca 1858 r. Catherine Latapie doznała uzdrowienia obmywając swoje chore ramię w źródełku tryskającym przy grocie. Objawienia zakończyły się 16 lipca tego samego roku. Bernadetta Soubirous wstąpiła w 1866 r. do klasztoru w Nevers. W 1933 r. została ogłoszona świętą.

Natura i architektura

Sanktuarium w Lourdes to arcydzieło w połączeniu architektury i natury. Budynki trzech świątyń, nałożonych na siebie kaskadowo, wzniesiono na skale, w której znajduje się Grota Objawień. Najniżej znajduje się kościół poświęcony tajemnicom różańcowym. W wielobarwnym, wystrojonym na wzór bizantyjski wnętrzu, znajduje się piętnaście wyłożonych mozaikami kaplic, które przedstawiają sceny piętnastu tajemnic różańcowych. Bazylika różańcowa powstała w latach: 1883-99. Wieńczy ją kopuła z pozłacaną koroną i krzyżem, które złożył w darze naród irlandzki w 1924 r. Na fasadzie bazyliki od 2007 r. znajdują się kaplice tajemnic światła dołączone do tajemnic różańcowych przez Jana Pawła II w 2002 r.

Nad kościołem bizantyjskim wznosi się pierwszy z trzech kościołów, tzw. krypta. Zaczęto go wznosić w 1861 r. – zaledwie trzy lata po ustaniu objawień. Przy jego budowie pracował m.in. ojciec Bernadetty.

Kościół jest niewielki, otoczony dużą liczbą korytarzy, które są wyłożone marmurowymi tablicami dziękczynnymi. U wejścia stoi sporych rozmiarów statua przedstawiająca św. Piotra, w kaplicy po prawej – relikwiarz św. Bernadetty.

Zwieńczenie budowli stanowi bazylika Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zwana potocznie bazyliką górną (1866-72). Wzniesiona w stylu neogotyckim z licznymi tablicami pamiątkowymi i witrażami przedstawia historię objawień w Lourdes. Wieża budowli sanktuaryjnych wznosi się na wysokość 70 m.

Pod ogromnym placem przed kościołami – (130 m długości, 85 m szerokości, może pomieścić 40 tys. ludzi) – majstersztyk techniki lat 50. XIX wieku: ukryta pod placem ogromnych rozmiarów świątynia. Niezachwycająca formą ani wystrojem (wykonano ją z betonu), za to ukazująca możliwości współczesnej techniki i niezwykle praktyczna. Jest w stanie pomieścić nawet 25 tys. osób.

Uzdrowienia

Lourdes to miejsce, w którym Bóg dokonuje najwięcej na świecie cudów. Średnio – 8 uzdrowień na dzień. Tak wynika ze statystyk, które pokazują że w ciągu 150 lat odnotowano 7 tys. zgłoszeń przypadków niewytłumaczalnego odzyskania zdrowia.

Inną sprawą są uzdrowienia, które zostały zatwierdzone przez specjalną komisję kościelną do badania cudów. Aby jakieś uzdrowienie zostało przez nią uznane za cud, potrzeba, by zespół lekarzy – po wnikliwych badaniach – orzekł, że danego schorzenia nie da się wyjaśnić za pomocą współczesnej wiedzy medycznej. Każdy taki przypadek jest badany aż trzykrotnie. Bierze się pod uwagę profil psychologiczny uzdrowionego, by wykluczyć oszustwo czy zaburzenia psychiczne pod kątem tego, w jaki sposób chory był prowadzony medycznie. Każdy przypadek jest opiniowany także przez lekarzy zewnętrznych. Na koniec wydaje się opinię o wyjątkowym charakterze uzdrowienia: jeśli uzdrowienie okazało się trwałe, jeśli choroba nie mogła być w stadium możliwym do wyleczenia, jeśli jest trudna do wyleczenia lub jeśli jest nieuleczalna. Takich cudów w Lourdes uznano aż 67. Niekiedy cudowne uzdrowienia zostają uznane dopiero po kilkudziesięciu latach.