Katechezy misyjne poprowadził ks. prof. US dr hab. Grzegorz Wejman, wspierany przez ks. prał. Zbigniewa Wykę i ks. dr. Wojciecha Zimnego. W posługę celebracji Ofiary Eucharystycznej i sakramentu pokuty włączeni byli kapłani pracujący w parafii: proboszcz ks. prał. Andrzej Pastuszak, ks. Paweł Wiśniewski i wikariusz biskupi ks. dr Piotr Skiba.

Ks. prof. Grzegorz Wejman jest historykiem Kościoła. Starał się zatem przekazać treści Orędzia Fatimskiego na szerokim tle historycznych wydarzeń. Poczynając od rewolucji francuskiej poprzez wiek XX, ukazał ten okres jako największe w dziejach ludzkości zmaganie się dobra ze złem. W wielu krajach, od Portugalii poczynając, a kończąc na Rosji z jej rewolucją bolszewicką w 1917 r., doszło do zaprzeczenia wartości duchowych człowieka, narzucania ateizmu, unicestwienia wielu ludzkich istnień. Objawienia w Fatimie w roku 1917 oraz w Pontevedra w 1925 r. i w Tuy 1929 r. przedstawił jako wyjątkowe w historii objawień maryjnych, nazywając je za św. Janem Pawłem II „orędziem wieku”. Orędzie z Fatimy jest ostrzeżeniem, wezwaniem do nawrócenia i pokuty, jest też znakiem nadziei. W kolejnych naukach kaznodzieja wskazywał na konieczność realizowania Orędzia Fatimskiego w rodzinach i poprzez rodziny. Mówił, jak w objawieniach jawiły się rzeczy ostateczne człowieka, niebo i piekło. Przypomniał o prośbie codziennego odmawiania Różańca, życzeniu wyrażonym przez Maryję przedstawiającą się pastuszkom fatimskim jako Matka Boża Różańcowa. Jedna z nauk poświęcona była cierpieniu i jego roli w zadośćuczynieniu Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Ma ono wielką zbawczą wartość, o czym przekonują święci Jan od Krzyża, Teresa z Lisieux czy Faustyna Kowalska. Na przykładzie Portugalii wykazał owoce, jakich doświadczył ten kraj dzięki zawierzeniu się Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Opóźnienie w zawierzeniu Rosji spowodowało tragiczne skutki w rozszerzaniu się jej grzechów. Aktu poświęcenia Rosji i świata Niepokalanemu Sercu Maryi dokonał dopiero Jan Paweł II 25 marca 1984 r. W tym kontekście ks. Wejman ujawnił niezbyt powszechnie znany dobroczynny skutek tego aktu. W dwa zaledwie miesiące po jego dokonaniu, 13 maja 1984 r., wybuch w sowieckiej bazie w Siewieromorsku na Morzu Północnym zniweczył system sterowania rakietami średniego zasięgu. Przygotowywany atak nuklearny Związku Sowieckiego nie nastąpił. Ostatnia nauka była apelem o podejmowanie nabożeństwa pięciu sobót miesiąca, związanymi z łaskami zbawienia w chwili śmierci.

Ks. G. Wejman poprowadził też Drogę Krzyżową i naukę o przeszkodach w skutecznym działaniu łaski wiary podczas nabożeństwa „Gorzkich żali”.