Koło spotyka się raz w tygodniu i, jak mówi jego lider Maciej Chorążyczewski, skupia się na trzech obszarach działalności: – Pierwszym jest wsparcie modlitewne misji – zwykle spotykamy się w jednej z kaplic i odmawiamy jakąś krótką modlitwę, np. dziesiątkę Różańca. Drugim polem naszego działania jest wsparcie finansowe misji. I to realizujemy na różne sposoby. Jakiś czas temu na przykład w ramach akcji AdoMis składaliśmy się na wsparcie kilku kleryków na Madagaskarze, w Peru. Nasze pieniądze przekazujemy osobom, które są związane z misjami bezpośrednio, więc jesteśmy pewni, że trafiają, gdzie trzeba. Jeżeli chodzi o trzeci obszar naszych działań, to jest to formacja stała. W tym roku doszliśmy do wniosku, że będziemy to robić w formie comiesięcznych spotkań, na których będziemy omawiali różne aspekty misyjne. Planujemy rozmawiać o „Redemptoris missio”, o działalności misyjnej Kościoła powszechnego, o gazetach misyjnych, a wszystko po to, żeby wiedzieć, jak mówić ludziom o misjach, żeby informować, że przestrzenią misji nie jest tylko Afryka, ale również Ameryka Południowa, Azja, Kanada Północna.

Uczą się dzielić

W seminarium działa kilka wspólnot, w których można się formować, więc Koło Misyjne nie jest jedyną możliwością. Co w nim jest takiego, że przyciąga? – Poszerzamy tu swoją wiedzę o misjach. A każdy ksiądz powinien mieć taką wiedzę; mamy zresztą na wykładach taki przedmiot jak misjologia. Uczymy się tu dzielenia. Między innymi dzielenia się modlitwą. Bycie w tym kole uczy regularnej modlitwy, bo jednak spotykamy się co tydzień. Ja modlę się w tych intencjach również w wakacje, chociaż wtedy grupa spotkań nie ma – tłumaczy Wojciech Lisiewicz. – Uczymy się również regularnej pomocy finansowej. Współcześnie dużym problemem jest przywiązanie do pieniędzy, a jednym ze sposobów walki z tym jest takie samoopodatkowanie się. Od każdej kwoty, którą otrzymujemy, możemy odprowadzać jakiś procent. Cele, na które mogą pójść te pieniądze, są różne, a my akurat wybieramy misje.

Marcin Krzyżanowski dodaje: – W ramach bycia w kole przygotowujemy się też do przyszłej pracy duszpasterskiej w parafii – tam będziemy mogli zakładać koła misyjne, zachęcać do odpowiedzialności za misje, mówić ludziom, że to są ważne sprawy.

Sklepik misyjny

Póki co w ramach promocji misji i zbierania funduszy klerycy prowadzą sklepik misyjny. Jego asortyment stale się zmienia, aktualnie na stanie znajdują się np. drewniane łyżki, malowane kartki czy różańce (wszystko to ręczna robota!). – Nasz sklepik promujemy szczególnie podczas dni otwartej bramy, przy okazji odpustu albo kiedy spodziewamy się wizyty jakiejś większej grupy pielgrzymów. Ale jeśli ktoś przyjedzie tak po prostu w ciągu roku, również może się do nas zgłosić, a my udostępnimy nasz sklepik – wyjaśnia Maciej Chorążyczewski. – Nasze „towary” pochodzą z różnych źródeł. Część kupujemy, część dostajemy od s. Anuncjaty, która pracuje w Kamerunie, część od sióstr mieszkających w Pniewach, a część robimy sami. Był taki czas, kiedy robiliśmy ikony. To była praktycznie praca od podstaw – cięliśmy deski, opalaliśmy je, malowaliśmy i wreszcie naklejaliśmy obrazek, w tym wypadku była to reprodukcja ikony Jezus z przyjacielem. Robiliśmy też różańce, do których przymocowane były hebanowe krzyżyki, które otrzymaliśmy z misji. Różańce zresztą robimy do tej pory, różnymi metodami.

W sklepiku w tej chwili dostępne są dwa rodzaje różańców – plecione i z koralików. – Różańców nie robimy sami od podstaw, kupujemy hurtowo elementy. Trzeba się pilnować przy tej pracy, żeby liczba paciorków się zgadzała – mówi Marcin Krzyżanowski. Do historii przeszedł już różaniec z sześcioma dziesiątkami. W takim wypadku można oczywiście spruć i naprawić, ale bywa, że takie dzieło zostawia się na pamiątkę.

Z ciekawszych rzeczy – sklepik rozprowadzał kiedyś nawet kawę misyjną, która miała całkiem spore wzięcie.

Żeby coś zostało

Nie tylko modlitwa, składki i formacja – coś tez trzeba zostawić dla następców. Sebastian Pytlik właśnie próbuje reaktywować kronikę Koła Misyjnego. – Z materiałów, które się zachowały, wynika, że Koło Misyjne w seminarium istnieje od 1994 r., a taką przynajmniej datą jest opatrzony pierwszy wpis w starej kronice. Była to lista osób zaangażowanych w działalność koła, opiekunem był ks. Zygmunt Zapaśnik – opowiada. – Z tamtej kroniki wynika, że koło zajmowało się podobnymi akcjami jak my teraz. Notowano najciekawsze wydarzenia, np. w 2006 r. z klerykami spotkał się bp Krzysztof Białasik, misjonarz, który niedługo po przyjęciu sakry biskupiej odwiedził swoje dawne seminarium. Te stare wpisy zostaną przeniesione do nowej kroniki, żeby nic nie przepadło.

Konkretne doświadczenie

Działalność w kole już zaczyna powoli owocować. – Kiedy spotkaliśmy się z o. Lucą Bovio, sekretarzem krajowym Papieskiej Rady Misyjnej, mówił nam o apostolstwie chorych. I to bardzo się nam przydało podczas praktyk w szpitalu czy hospicjum. Chorzy chętnie słuchali o tym, że mogą ofiarować swoje cierpienia w intencji misji. Wielu z nich modli się już w różnych potrzebach Kościoła i niektórzy po naszych rozmowach zdecydowali, że będą modlić się też za misjonarzy – mówi Maciej Chorążyczewski.

Niektórzy zetknęli się z działalnością na rzecz misji dopiero w seminarium, ale są i tacy, którzy przyszli tu z konkretnymi doświadczeniami. – Katecheta w mojej szkole prowadził akcję adopcji dziecka na odległość. Chętni co miesiąc wpłacali po złotówce, to przez cały rok szkolny wynosiło w sumie 10 zł od osoby. To nas zbytnio nie obciążało, a jednak uczyło dzielenia się tym, co mamy – opowiada Sebastian Pytlik. – Później podobna inicjatywa zrodziła się w parafialnym KSM, wspieraliśmy wtedy jednego chłopca. Dostawaliśmy stamtąd listy i zdjęcia, więc był między nami kontakt, ta pomoc była konkretna, nie w ciemno. Tamtejsze dzieci nie mają wygórowanych potrzeb. To głównie przybory szkolne, zeszyty, podręczniki.

To obowiązek

Złośliwi mogliby zapytać, po co angażować się w działania na drugim końcu świata, skoro u nas mamy wystarczająco dużo potrzebujących. – Wszystkim nie pomożemy. Potrzeby są i potrzeby będą – mówi Wojciech Lisiewicz – ale ludzie w takiej chociażby Afryce nie mają zbyt wielkiej pomocy. W Polsce jest dużo organizacji państwowych i kościelnych, które zajmują się działalnością charytatywną, więc tu, na miejscu, jakąś pomoc udaje się zwykle zorganizować. W krajach misyjnych jest trudniej. Dlatego myślę, że pomoc im to nasz obowiązek.