Tomasz Terlikowski znany i ceniony publicysta, dziennikarz katolicki, autor wielu książek dotyczących życia kościoła i rodziny był gościem pierwszego spotkania w trzeciej już edycji Dialogów Młodych o wierze, które odbywają się w kościele NMP Różańcowej w Pabianicach.
Dziennikarz dzielił się ze zgromadzoną młodzieżą swoim doświadczeniem dotyczącym życia małżeńskiego i rodzicielstwa. Mówił m.in. o tym czym jest rodzina, jaka jest jej funkcja w społeczeństwie oraz czy dzieci są darem do Pana Boga czy też niepotrzebnym bagażem w życiu.
Jak podkreślał nie mówił tu jako dziennikarz, ale przede wszystkim jako mąż i ojciec pięciorga dzieci. Podkreślał, że bycie małżonkiem to szczególny dar i błogosławieństwo od Boga. To przecież przymierze z Bogiem. To nie kontrakt, który można zerwać. Przymierze jest nierozerwalne, dlatego małżeństwo jest nierozerwalne.
Chrześcijańskie małżeństwa w dobie powszechnych rozwodów i związków nieformalnych powinny dawać świadectwo tego, że jest to przymierze z Bogiem. Miłość małżeńska to jest pewna decyzja. To wierność i odpowiedzialność. To nie tylko uczucie i emocje. Bo to są wartości bardzo zmienne i powierzchowne. Miłość małżeńska ewoluuje, dojrzewa i staje się co raz bardziej trwała, głęboka i piękna.
Tomasz Terlikowski mówił jak wielkie to zobowiązanie. Dawał przykłady ludzi, którzy mimo, że są zostawieni i zranieni przez męża czy żonę czekają aż wróci i trwają w wierności i czystości. Bo małżeństwo to wysiłek, to pewne zadanie do wykonania. Nie można się w którymś momencie rozmyślić.
Po ponad godzinnej konferencji była jeszcze możliwość osobistego zadawania pytań. Odpowiedzi na wszystkie pytania można znaleźć na stronie internetowej www.archidiecezja.lodz.pl.
Pięć lat po ślubie Marta zakochała się w innym mężczyźnie. Chciała rzucić wszystko i zacząć zupełnie nowe życie. Jednak nie rzuciła. Mija 12 lat od ślubu, a ona wciąż jest żoną Marcina. – Uratował mnie Duch Święty – mówi
Marta, żona Marcina i mama dwóch chłopców, jest lekarzem. Na jej szpitalnym oddziale podjął pracę Tomasz i po jakimś czasie zakochali się w sobie bez pamięci. Walka o małżeństwo Marty trwała dwa lata.
Potrzeba roztropności – apeluje swoją postawą Jezus. Uderzają słowa Ewangelisty, który mówi, że Jezus, kiedy usłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Dla czego? Obawiał się Heroda? Ale czy Bóg może się kogoś bać? Przed kimś uciekać?
Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło». Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie». Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim. A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.
24 stycznia 2026 roku w Libiążu, rodzinnej miejscowości Sługi Bożej Heleny Kmieć, odbędą się obchody 9. rocznicy jej śmierci. W parafii św. Barbary – tam, gdzie „rodziło się serce Heleny”, uczennicy–misjonarki, która z kościelnej i szkolnej ławki wyruszyła aż na krańce świata – wierni spotkają się na wspólnej modlitwie i wdzięcznej pamięci o młodej wolontariuszce.
Helena Kmieć urodziła się w 1991 roku w Krakowie, dorastała w Libiążu, a jej rodzinny dom, szkoła i parafia św. Barbary były miejscami, w których dojrzewało pragnienie służby Bogu i ludziom. Od 2012 roku należała do Wolontariatu Misyjnego Salvator. Swoją drogę wolontariacką rozpoczynała na Węgrzech, następnie wyjechała na dłuższą misję do Zambii, gdzie pracowała z dziećmi ulicy, a kolejnym etapem jej posługi była Rumunia, w której angażowała się w animację młodzieży.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
