Głównym celem Ruchu jest powszechne braterstwo, zjednoczenie rodziny ludzkiej, a zarazem wypełnienie testamentu Jezusa: „Aby wszyscy byli jedno…” (J 17, 22). Focolari to wspólnota otwarta na ludzi młodszych i starszych, świeckich i duchownych.

Członkinią Ruchu była bł. Chiara Luce Badano, którą Kościół wspomina 29 października. Mając 17 lat, zachorowała na raka kości. Choroba okazała się dla niej „biegiem do świętości”. Zostawiła nam istotne przesłanie: „Ja nie mogę już biec, ale chciałabym przekazać Wam pochodnię, jak na olimpiadzie. Macie tylko jedno życie, warto przeżyć je dobrze”.

Michał Liput, kleryk Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie, spędził rok we Włoszech, przeżywając tam formację w Ruchu Focolari. „Niedzieli Młodych” opowiada o swoim doświadczeniu.

SYLWIA ADAMCZYK: – Skąd pomysł, by wyjechać do Włoch, do serca Ruchu Focolari?

KL. MICHAŁ LIPUT: – Patrząc z perspektywy lat, był to raczej pomysł samego Pana Boga. Nie wiem, czy sam odkryłbym to w moim życiu. To takie małe powołanie w powołaniu do kapłaństwa.
Ideał Ruchu Focolari poznałem dzięki braciom z seminarium. Tworzyliśmy małą grupę, która spotykała się raz w tygodniu, by dzielić się Słowem Życia i poznawać tę nową duchowość wspólnotową Chiary Lubich. Próbowaliśmy odkryć na nowo życie Ewangelią, Boga, który jest Miłością, który chce, byśmy byli jak On, byśmy byli małą miłością dla innych, dla konkretnego brata w myśl słów Jezusa z Ewangelii św. Jana: „Aby wszyscy byli jedno…”.
Tak zacząłem swoją przygodę z Ruchem Focolari. Wiem, że Bóg chciał, bym w tej duchowości wzrastał w wierze i w powołaniu do świętości. A przez zaangażowanie i życie na co dzień tą duchowością czułem, że rodzi się w sercu pragnienie doświadczenia czegoś więcej. W końcu podjąłem decyzję o wyjechaniu do Miasteczka Ruchu Focolari – Loppiano k. Florencji we Włoszech – na roczną formację w szkole kapłańskiej „Vinea Mea”.

– Pamiętasz swoje pierwsze wrażenie po przyjeździe do Loppiano?

– Przyjechałem tam 17 sierpnia 2013. Loppiano jest miejscem szczególnym. To miasteczko formacyjne życia ewangelicznego i dialogu międzykulturowego. To wielość osób w każdym wieku i z różnych warstw społecznych, różnych ludów i języków. Miejsce, w którym czuje się ducha Kościoła-komunii.
Już w pierwszych dniach zaskakiwali mnie i Pan Bóg, i bracia ze wspólnoty, i inne osoby z miasteczka. Od początku musiałem przełamywać swoje myślenie, schematy, nastawienie do drugiego człowieka, marzenia i plany na życie. Miałem poczucie, jakby mi ktoś zburzył zamek warowny, który budowałem przez całe życie. Kiedy w swoje myślenie i w swoje serce zacząłem wpuszczać Boga, kiedy pozwoliłem Mu budować moje życie, to świat zaczynał wyglądać inaczej!

– Co było dla Ciebie największym przeżyciem tego czasu?

– Duchowość wspólnotowa pokazała mi nowe światło podążania za Bogiem. Zawsze była i jest dla mnie ważna relacja z Bogiem: w modlitwie, Eucharystii, adoracji czy lectio divina. W ten sposób mogę się z Nim spotkać osobiście. I wiem, że zawsze zostanę odmieniony – jak Mojżesz w namiocie spotkania. To moje pierwsze serce życia duchowego.
Ale odkryłem dla siebie jeszcze inną drogę. Jakby drugie serce, gorące i mocno bijące. Tym sercem jest drugi człowiek. Jezus zostawił nowe przykazanie, by się wzajemnie miłować, tak jak On sam nas umiłował. Dał przykład, by służyć sobie nawzajem. Umierać z miłości dla siebie. Chrześcijanin to ten, który daje siebie zawsze dla Kogoś i kogoś! Bo we wspólnocie Kościoła miłość wzajemna sprawia, że jest między nami obecny Jezus. W mojej relacji z drugim człowiekiem jest wielka więź miłości, na wzór Trójcy Świętej: Ja – Bóg – Brat! Muszę żyć z bratem tak, jakbym widział w nim Jezusa – to znaczy kochać go całym sobą. Nie tylko mogę budować relację osobistą z Bogiem, ale mogę rozwijać relację z Bogiem przez drugiego człowieka. I to jest rewolucja dla mojego życia!

– Widzisz już konkretne owoce tej formacji?

– To dopiero początek życia duchowością Focolari. Ale widzę, że żyjąc tym charyzmatem wraz z braćmi z seminarium, doświadczam bycia dla innych przez różne posługi i życie we wspólnocie. Czuję się jak w rodzinie, bo wypełnia nas miłość Jezusa. Każdy z nas próbuje się przełamywać, by kochać jako pierwszy. Można tego doświadczyć w każdym momencie dnia: w studium, w pracy, na modlitwie. Wzrastamy w wierze, na sercu i w duszy – bo przestajemy myśleć „ja”, a zaczynamy „my”. Dzięki zdrowym i szczerym relacjom, różnym doświadczeniom pniemy się ku górze naszego powołania.