Godziny pracy - wycinanie drobniutkich gwiazdeczek, reniferów, gwiazdorów, szopek, żłóbków i bałwanów. Później klejenie, wypisywanie i kartka świąteczna gotowa! Członkowie Młodzieżowej Grupy Caritas ze
Wschowy działającej przy parafii pw. św. Stanisława Biskupa sprzedawali te kartki wraz ze świecami Caritas przed świętami Bożego Narodzenia. Ich udziałem były również "piesze wycieczki" do sponsorów.
Wszystko to po to, aby zobaczyć uśmiechy na dziecięcych buziach. 23 grudnia ub.r. w domu katechetycznym zostało zorganizowane spotkanie wigilijne dla dzieci. Każda minuta wysiłku działaczy Caritas została
szczodrze wynagrodzona szczerą radością prawie czterdzieściorga maluchów.
Organizatorzy, na czele z s. Paulą, ustawili stoły, opatrzyli je mnóstwem słodyczy i ubrali gwiazdorskie czapeczki. Wraz z dziećmi do stołu zasiadł ks. Sebastian, który rozpoczął uroczystość. Rozdano
opłatki i nastąpił wzruszający moment składania życzeń. Nieśmiałe początkowo uśmiechy zamieniły się w gromki śmiech i zapanowała serdeczna atmosfera. Pojawiał się także, dzwoniąc swym dzwonkiem, św. Mikołaj
z workiem pełnym prezentów. Na sali zapanowała euforia. Maluchy biegały ze swoimi maskotkami, opychały się ciastkami, cukierkami i wafelkami. W podziękowaniu za podarki dzieci głośno i chętnie wyśpiewały
piękne kolędy przy akompaniamencie gitary, na której grała Ewelina. Potem nadszedł czas na gry i zabawy: tańczyli z balonami, malowali kartki świąteczne, strącali kręgle, tańczyli na coraz mniejszych
skrawkach gazet, śpiewali kolędy, mówili wiersze... Rozdano nagrody, które sprawiły dzieciom niemniejszą radość od samych prezentów.
Niestety wszystko, co dobre, szybko się kończy. Również nasza uroczystość i zabawa dobiegły końca. Cała reszta jedzenia i słodyczy została spakowana w siatki i oddana maluchom. Tak więc nic się nie
zmarnowało i zostało spożytkowane zgodnie z celem akcji.
Nasze podziękowania kierujemy również ku osobom, które pomogły nam w pracy nad przygotowaniami. Dziękujemy ks. Sebastianowi za udział w spotkaniu oraz s. Pauli za całą organizację i czynny wkład w
pracę! Wszystkim gorące Bóg zapłać!
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.