KATARZYNA WOYNAROWSKA: – Dlaczego będzie Pan lepszym prezydentem od Krzysztofa Matyjaszczyka?

ARTUR WARZOCHA: – Odpowiedź jest prosta: jeżeli zostanę prezydentem, to od pierwszego do ostatniego dnia mojej kadencji będę zajmował się naszym miastem i nie będę szczędził wysiłku, by częstochowianom żyło się tutaj dobrze. Niestety, w mijającej kadencji mieliśmy do czynienia z władzą, która nie może poszczycić się żadnymi sukcesami w zakresie poprawy życia w mieście. Częstochowa od kilku lat przeżywa potężny kryzys cywilizacyjny, a prezydent Krzysztof Matyjaszczyk i jego ekipa z SLD twierdzą, wbrew faktom, że miasto się rozwija, że żyje się tutaj lepiej, że ludzie są coraz bardziej zadowoleni... Tymczasem każdy, kto zna realia naszego życia, wie, że tak wcale nie jest, o czym, niestety, świadczą wysokie wskaźniki niezadowolenia wyrażane przez mieszkańców.

– Dobry samorządowiec to...

– Polityk, szczebla lokalnego lub regionalnego, którego naczelnym zadaniem jest dbałość o dobro całej wspólnoty samorządowej, a nie tylko swojej partii czy koterii. Żeby zasłużyć na miano dobrego samorządowca, nie wystarczy tylko w sposób bieżący zarządzać miastem i realizować zadania własne, wymienione w tzw. ustawach samorządowych. Trzeba jednak do swoich obowiązków podchodzić z poczuciem konieczności służby wobec swoich współmieszkańcom. Dobry samorządowiec powinien zachowywać się jak troskliwy gospodarz, który nigdy nie zazna uczucia błogiego lenistwa i fałszywego spokoju, bo cały czas myśli o budowaniu dobrobytu. Ostatnie lata rządów ekipy z SLD w Częstochowie są zaprzeczeniem takiego myślenia. Władza pod kierownictwem Krzysztofa Matyjaszczyka zajmowała się głównie sobą i nie wykazała się perspektywicznym myśleniem o przyszłości Częstochowy.

– Trzy pierwsze zadania z listy priorytetów. Czyli jeśli zostanie Pan prezydentem, to najpierw...

– Pobudzimy rozwój gospodarczy, a – co za tym idzie – likwidację bezrobocia i poprawę warunków bytowych Częstochowian. Po drugie: zatrzymanie exodusu częstochowian z naszego miasta, w tym szczególnie ludzi młodych, poprzez stworzenie warunków do dobrej edukacji i pracy. Po trzecie: podejmiemy wysiłki w celu budowania silnej pozycji Częstochowy jako lidera regionu. Jednak nie mniej ważne będą działania w innych obszarach aktywności samorządu, jak: polityka społeczna, szkolnictwo, opieka medyczna, kultura czy sport. Wydaje się jednak, że kluczem do sukcesu w wymienionych wyżej dziedzinach jest sukces gospodarczy i ekonomiczny miasta, który będzie stymulował rozwój w pozostałych obszarach.

– Częstochowa się wyludnia, firmy omijały nasze miasto, wolą inwestować w Sosnowcu albo Radomsku. Patrzymy z zazdrością na Bielsko czy Rzeszów, miasta porównywalne wielkością, w których łatwiej o pracę, wygodniej się mieszka, nie mówiąc o drogach... Co można zrobić, żeby Częstochowa stała się takim fajnym miastem?

– Sęk w tym, że Częstochowa była już kiedyś takim, jak to Pani ujęła: „fajnym miastem”, jednak na naszych oczach w ostatnich latach coraz trudniej jej zapracować na takie miano. Miasta, które Pani powyżej wymienia, znalazły klucz do rozwoju. I trzeba dobrze przeanalizować to, jak one radzą sobie z problemami i wyciągnąć z tego wnioski. Są one dość proste, mianowicie miasta te postawiły na rozwój gospodarczy i wykonały wysiłek, by przyciągnąć do siebie kapitał. Inwestowano w strefy ekonomiczne, rozwój infrastruktury gospodarczej oraz w szkolnictwo wyższe. Taka jest właśnie recepta na sukces. Wymieniła Pani cztery miasta rządzone przez prezydentów reprezentujących trzy odmienne opcje polityczne: PiS, SLD i lokalne ugrupowanie samorządowe. Można wysnuć z tego wniosek, że liczą się głównie intencje władz lokalnych, a nie przynależność partyjna, choć to drugie też może mieć znaczenie.

– Skąd Pan weźmie pieniądze na zrealizowanie swoich obietnic wyborczych? Wymienię tylko kilka spraw: ulgi i obniżanie podatków, tworzenie nowych miejsc pracy, ratowanie szpitala na Zawodziu, wspieranie z budżetu miasta rozmaitych inicjatyw, budowa aquaparku...

– Wiele wymienionych celów można zrealizować bezkosztowo, wystarczy inicjatywa i dobra wola, jak choćby inicjowanie współpracy środowisk przedsiębiorców i naukowców. Inne, jak choćby stopniowe obniżanie podatków, wspieranie z budżetu różnych inicjatyw, jak choćby działania na rzecz utworzenia Uniwersytetu Częstochowskiego, to inwestycja, która w krótkim czasie przyniesie efekty i się zwróci. Jeżeli chodzi o Zespół Szpitali Miejskich, to ich zła kondycja finansowa może być niedługo taką kulą u nogi, której miasto nie udźwignie. Trzeba zatem błyskawicznie wdrożyć program naprawczy. Inne wymienione zadania mieszczą się w zadaniach własnych i są finansowane ze środków, które trafiają do nas w formie subwencji, tylko trzeba je racjonalnie wydawać. Pozostaje aquapark, którego niemożność wybudowania wisi nad Częstochową jak jakaś klątwa. Może w tej kwestii należy uwolnić się od myślenia pod kątem konkretnej lokalizacji, a tutaj zazwyczaj wskazuje się jako miejsce inwestycji Park Lisiniecki. Jeżeli zostanę wybrany, to zlecę wykonanie ekspertyz geotermalnych w celu poszukania najlepszych takich źródeł. Takie źródła znacznie obniżają koszty utrzymania tego typu inwestycji, przez co staje się ona bardziej opłacalna. Trzeba podjąć takie wysiłki, bo częstochowianie bardzo chcą mieć taki obiekt.

– Co zrobi Pan w sprawie in vitro?

– Po pierwsze: przeanalizujemy efektywność tego programu i porównamy to ze skutecznością programu naprotechnologii, który też jest finansowany od roku z budżetu miasta. Uważam, że prawdziwą intencją obecnej władzy, towarzyszącą wdrożeniu wsparcia dla programu in vitro, były kwestie ideologiczne i propagandowe, a nie faktyczna pomoc dla rodzin walczących z chorobą bezpłodności. Powiem tak: mam określony światopogląd, zgodny z nauczaniem społecznym Kościoła i nie popieram inżynierii genetycznej, jaką jest zapłodnienie pozaustrojowe. Jeżeli mam wybór pomiędzy leczeniem bezpłodności metodą naprotechnologii a dylematem etycznym dotyczącym dalszych losów zamrożonych ludzkich zarodków, wybieram życie.

– Częstochowa jest duchową stolicą Polski. W jakim stopniu w swojej wizji miasta uwzględnia Pan współpracę na linii samorząd – Kościół? I druga sprawa – czy miasto powinno w jakiś sposób zarabiać na pielgrzymach? Nie pytam o wyśmianą już propozycję opodatkowania pątników, ale o stworzenie np. miejskiego zaplecza hotelarsko-gastronomicznego, skierowanego do pielgrzymów.

– Mam głęboką nadzieję, że w tych kwestiach nastąpi jakieś nowe otwarcie na linii: Jasna Góra – miasto. Myślę, że zarówno władze Klasztoru, jak i częstochowianie na to liczą. Nasz szczególny status: duchowej stolicy Polski i centrum pątniczo-turystycznego jest naszym atutem, który powinien być wykorzystany dla dobra mieszkańców. Cóż, mamy już XXI wiek i wraz z upływem czasu zmienia się profil pielgrzyma i turysty. Oprócz tradycyjnych form pielgrzymowania mamy coraz częściej do czynienia z pielgrzymami indywidualnymi, których status materialny pozwala na dłuższe zatrzymanie się w mieście i większe wydatki. To właśnie pod kątem takich gości powinno się przygotować ofertę i jest to zadanie, któremu powinno sprostać miasto. Jeżeli pielgrzymi i turyści zauroczą się Częstochową, to zostawią tutaj więcej pieniędzy i zapragną wrócić. Nie trzeba snuć jakichś kuriozalnych wizji opodatkowania pielgrzymów, które tylko naszych gości odstraszają.