Tak wygląda jedno z licznych wrażeń wyniesionych przeze mnie z 25. Europejskich Spotkań Młodych organizowanych przez wspólnotę braci z Taizé. Tym razem miejscem, do którego wybrali się przedstawiciele chyba wszystkich narodów z naszego kontynentu, był Paryż. Grupa ze szczecińskiego sanktuarium Najświętszej Marii Panny (z którą w tym roku dane mi było pielgrzymować) wyruszyła ze Szczecina 27 grudnia. Jechaliśmy kilkanaście godzin, by następnego dnia rano dotrzeć do stolicy Francji. Pogoda oczywiście znacznie lepsza niż w Polsce. Temperatura dochodziła do plus kilkunastu stopni. W takich to okolicznościach doszliśmy do punktu organizacyjnego, mieszczącego się w halach Expo. Stamtąd, podzieleni już na mniejsze grupki, skierowaliśmy swe kroki do przydzielonych nam parafii. Nasza grupka - do Maison Lafitte, miejscowości stosunkowo dobrze znanej w naszym kraju (jednym z jej mieszkańców był wszakże Jerzy Giedroyć). Trafiliśmy do - tradycyjnie już - wspaniałych rodzin, przejawiających względem nas praktycznie w każdej chwili ogromną życzliwość i dobroć. Rodziny owe nie zawsze były wyznania katolickiego. Wśród gospodarzy znajdowali się np. anglikanie. Nie przeszkodziło nam to jednak w formułowaniu zgodnych wniosków, że wierzymy przecież w jednego, tego samego Boga.
Pierwszego dnia wieczorem duża część młodych ludzi skupiła się w halach Expo na wspólnej modlitwie. Tak samo stało się zresztą 29, 30 i 31 grudnia. Te ciekawe wieczorne spotkania prowadzone przez braci z Taizé pozwalały wszystkim uczestnikom odizolować się od codzienności i skupić na specjalnej modlitwie. Również w dużym stopniu dzięki pieśniom stworzono specyficzny, niepowtarzalny wręcz klimat. Towarzyszyły temu krótkie nauki głoszone przez Brata Rogera. Każdego roku ów protestancki duchowny przygotowuje też specjalny list skierowany do młodzieży. List ów bywa krótki w formie, jednakże z każdego zdania można czerpać bogate refleksje. Zajrzyjmy na chwilę do niektórych tegorocznych fragmentów owego przesłania: "Żeby odważnie wypełniać swoje zadanie, dobrze jest pamiętać: Ewangelia niesie wielką nadzieję i w niej możemy odnaleźć radość duszy. Nadzieja jest jak fala światła, która nagle wlewa się w naszą głębię. Bez tej nadziei chęć życia mogłaby zgasnąć. Gdzie jest źródło nadziei? W Bogu, który tylko kocha i niestrudzenie nas szuka. (...) Kiedy czasem nachodzą nas wątpliwości, pamiętajmy, że wątpienie i zaufanie, jak cień i światło, mogą współistnieć w naszym życiu. (...) W tym momencie historii Ewangelia wzywa nas, by kochać i mówić o tym swoim życiem. To przede wszystkim dzięki temu wiara staje się wiarygodna dla tych, którzy są wokół nas. (...) Wydaje się, że cisza w modlitwie niewiele znaczy. A przecież w tej ciszy Duch Święty sprawia, że umiemy przyjąć Bożą radość, która sięga samej głębi duszy."
Na pewno nietrudno będzie zapoznać się z treścią całego listu (dzięki jego publikacjom w prasie, przez Internet) do czego pozostaje mi wszystkich Czytelników gorąco zachęcić...
Oprócz modlitw wieczornych były również modlitwy poranne. Rozpoczynały się około ósmej trzydzieści i polegały na odczytywaniu przez lektorów w wielu europejskich językach fragmentów Pisma Świętego. Później chętni mogli się łączyć w małe, międzynarodowe grupy, które rozmawiały na różne tematy (zagadnienia nadziei, pokoju na świecie etc.). Na większych już spotkaniach w halach Expo dyskutowano m. in. o Ewangelii, Europie, impresjonistach francuskich, kulturze, modlitwie, słuchano muzyki organowej i śpiewów liturgicznych oraz korzystano z możliwości indywidualnej rozmowy z kapłanem lub przyjęcia sakramentu pojednania. Rzecz jasna, nie mogło zabraknąć czasu na zwiedzenie chociażby najważniejszych miejsc w Paryżu. Stolicę Francji cechuje pewien niepowtarzalny nastrój. O ile np. Rzym czy Kraków to miasta o duchu bardziej monarchistycznym, o tyle gród Balzaka cechuje większy "republikanizm". Paradoksalnie, jednak także i zwolennicy "starego porządku" nie mogą przejść obojętnie obok Wieży Eiffla, przez Plac Zgody albo pod Łukiem Triumfalnym. Po prostu coś chwyta za serce. Swoistą oazą dobrze pojętej "reakcyjności" trzeba nazwać Luwre. Wraz z koleżanką i kolegą w ponadtrzygodzinnym maratonie zdołaliśmy zwiedzić bardzo pobieżnie jedynie podziemie, parter i pierwsze piętro. Wrażenie robi również katedra Notre Dame....
Uczestniczy spotkania w Paryżu mieli pod dostatkiem zajęć. Zwłaszcza w Sylwestra. Po południu zorganizowano specjalne spotkania narodowe. Polacy zgromadzili się w dużej liczbie, by wysłuchać kilku świadectw i uczestniczyć we wspólnej Eucharystii. Dla wielu z nas było to swoiste podsumowanie całego roku. W czasie homilii dowiedzieliśmy się, iż zarówno my sami, jak i nasi sąsiedzi to "prawdziwe arcydzieła Boże". Z tych pozycji podsumowaliśmy 2002 rok. Okazuje się również, że ruch z Taizé łączy ludzi naprawdę w mocny sposób. Przedstawiono nam polskie małżeństwo, które poznało się właśnie na spotkaniach z poprzednich lat... Wieczorem wracaliśmy do gościnnych parafii. W lokalnych wspólnotach po modlitwie organizowano najczęściej różnorakie zabawy. W Maison Lafitte uczestniczyliśmy w imprezie razem z Francuzami, Hiszpanami, Serbami i Włochami. Każdy naród proponował zebranym jakąś popularną w swoim kraju zabawę... Aż do godz. 3. 00 w nocy. 1 stycznia większość z nas wzięła udział w uroczystych obiadach organizowanych przez gospodarzy. Później należało wrócić do samego Paryża i trafić do punktu, gdzie znajdował się nasz autobus. Dzięki organizacji ruchu znacznie lepszej niż w Barcelonie obyło się bez większych nieporozumień. Opuszczaliśmy Francję w radosnych i pogodnych nastrojach.
Spotkania z Taizé cechuje niewątpliwie niepowtarzalny klimat. Szukamy tutaj porozumienia z ludźmi inaczej myślącymi. Możemy odpocząć po całym roku, zapominając o zagrożeniach i kontemplując Miłość Bożą.
I jeszcze jedno. Wiele się ostatnio mówi o tym, iż mamy "wejść do Europy". Po doświadczeniach z Paryża wypada skonstatować, iż podobne stwierdzenia są co najmniej nieprecyzyjne. Gdy obserwujemy chrześcijańską jedność młodych Polaków i młodych Francuzów, młodych Brytyjczyków i młodych Serbów, dochodzimy do wniosku iż jedność Europy to pojęcie bardzo szerokie. Nie można powiązać go tylko i wyłącznie z tą czy inną organizacją międzynarodową. Organizacje bowiem pojawiają się i znikają. Jedność Europy to wspólnota serc, wspólnota myśli, wspólnota dziedzictwa kulturowego. A więc wspólnota oparta na znacznie silniejszych podstawach aniżeli bieżące polityczne układy. Europejczykami są jak najbardziej Niemcy, Włosi czy Hiszpanie, ale Europejczykami dokładnie w takim samym stopniu są Ukraińcy, Czesi czy Bułgarzy. Jeśli odmawiamy im w dzisiejszym dniu tegoż prawa (bądź przywileju) - bardzo mocno ich krzywdzimy. A przecież krzywda - jak uczy Brat Roger - nie może nigdy pochodzić od Boga...

PS Chciałbym również gorąco podziękować kierownikowi mojej grupy - ks. Mariuszowi za cenną pomoc oraz opiekę duchową. Dzięki jego postawie znacznie lepiej mogliśmy zrozumieć cel i sens przeżytego przez nas spotkania.