W tym wakacyjnym czasie przeżywamy już XVI niedzielę zwykłą w tym roku. Liturgia słowa umacnia nas w przekonaniu, że możemy zawsze polegać na Panu Bogu, choć czasem wydawałoby się, iż On pozostawia nas samych. Takie myśli towarzyszą nam szczególnie wtedy, gdy dostrzegamy wokół siebie przejawy złego postępowania innych ludzi. Wielu pyta wtedy: Dlaczego Stwórca na to pozwala? Dlaczego nie reaguje? Odpowiedź znajdujemy w dzisiejszej Ewangelii według św. Mateusza. Właśnie tam Chrystus, opowiadając tłumom przypowieść o Bożym królestwie, czyli o panowaniu Pana Boga wśród swojego ludu („basileia” w języku greckim oznacza „panowanie”, „władzę”, „królestwo”), jasno daje do zrozumienia słuchaczom, że mądrość Boża polega na tym, by pozostawić człowieka do końca istotą wolną. Pan Bóg nie dokonuje wyborów za nas, to my je podejmujemy. Niemniej jednak przyjdzie taki czas – czas Bożych żniw – gdy ewangeliczny gospodarz wyda swoim sługom polecenie: „Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”. Żyjmy więc tak, byśmy zostali zaliczeni przez Syna Bożego do ziaren drogocennej pszenicy i niejako zdeponowani w Bożym spichlerzu Jego wiecznego królestwa.

Zawsze też możemy liczyć na miłosierną miłość Pana Boga. Wiedział już o tym autor psalmu 86, kiedy z natchnienia Ducha Świętego pisał: „Ale Tyś, Panie, Bogiem łaski i miłosierdzia, do gniewu nieskory, łagodny i bardzo wierny”. Autor Księgi Mądrości dodaje natomiast: „Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy moc, gdy zechcesz”. A kiedy czujemy się osamotnieni i słabi, to „Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości”, jak pisze św. Paweł Apostoł w Liście do Rzymian. I to nie tylko wtedy, gdy mamy kłopoty z modlitwą, ale również w każdej innej trudnej dla nas sytuacji. Na Pana Boga po prostu zawsze możemy liczyć.

Tak zaś skomentował dzisiejszą Ewangelię św. Jan Paweł II w książce „Pamięć i tożsamość”: „Można powiedzieć, że ta przypowieść jest kluczem do rozumienia całych dziejów człowieka. W różnych epokach i w różnym znaczeniu „pszenica” rośnie razem z «kąkolem», a «kąkol» razem z «pszenicą». Dzieje ludzkości są widownią koegzystencji dobra i zła. Znaczy to, że zło istnieje obok dobra; ale znaczy także, że dobro trwa obok zła, rośnie niejako na tym samym podłożu ludzkiej natury. Natura bowiem nie została zniszczona, nie stała się całkowicie zła, pomimo grzechu pierworodnego. Zachowała zdolność do dobra i to potwierdza się w różnych epokach dziejów”.