Zgodnie z tradycją, śniadanie wielkanocne spożywa się po powrocie do domu z Rezurekcji. W niektórych domach jest ono szczególnie celebrowane i trwa prawie do obiadu. Rodzina i zaproszeni goście zbierają się wokół stołu wielkanocnego, nakrytego odświętnym obrusem. Na stole ustawiamy koszyczek, ozdobiony gałązkami bukszpanu, z wielkanocnym barankiem, symbolizującym zmartwychwstałego Chrystusa, pisankami i kraszankami. Obok można ustawić świeże kwiaty. Powiew wiosny wniosą zielona rzeżucha lub owies.

Zachęcamy, by śniadanie rozpoczynało się specjalnym obrzędem: zapalając wielkanocną świecę, ustawioną na środku stołu, żona wypowiada słowa: „Światło Chrystusa”, na co mąż odpowiada: „Chrystus zmartwychwstał. Alleluja”. A wszyscy zebrani przy stole dodają: „Prawdziwie zmartwychwstał. Alleluja”. Następnie jeden z członków rodziny czyta tekst Pisma Świętego o uczniach zdążających do Emaus (zob. Łk 24,13-35) lub o ukazaniu się Pana Jezusa Apostołom (Łk 24, 36-42) czy też fragment o pustym grobie z Ewangelii wg św. Mateusza (28,1-8), po czym wszyscy dzielą się święconym jajkiem i składają sobie życzenia.

Tradycja nakazuje, aby na stole znalazły się potrawy poświęcone w Wielką Sobotę: jajka, chleb, kiełbasa i szynka, chrzan lub ćwikła z chrzanem. Na deser – baba czy mazurek, a także sernik lub pascha. Każdy z uczestników śniadania powinien skosztować święconych potraw.