Kochana Pani Aleksandro!

Pragnę serdecznie podziękować za Pani mądrość, miłość do ludzi i zrozumienie. Jesteśmy pewnie w tym samym wieku i dlatego tak dobrze rozumiemy, czym jest samotność. Większość ludzi starszych ją odczuwa, a Pani z dobroci serca stara się nam pomóc.

W dzisiejszym świecie trudno jest zbliżyć ludzi do siebie, a Pani czasem się to udaje. Pragnę podziękować za Ewę, z którą koresponduję od paru lat. Znalazłam bratnią duszę, z którą rozmawiam bardzo często przez telefon, zaprzyjaźniłyśmy się. A gdy byłam na wycieczce w Warszawie, to nawet się spotkałyśmy.

W „Niedzieli” nr 28 z 14 lipca 2013 r. ukazał się list p. Aleksandra. Napisałam do niego, jeśli Pani może – proszę mu ten list przesłać, by czuł się mniej samotny.

Lubię pomagać ludziom, bo mimo że mieszka u mnie syn z rodziną, czuję się osamotniona, dlatego współczuję innym. To nic, że życie bardzo szybko upływa. Dopóki serce bije i logicznie się myśli, trzeba cieszyć się każdą chwilą i starać się nieść ludziom radość i uśmiech, niech nie czują się samotni.

Dziękuję Pani w imieniu wszystkich, którzy nigdy Pani nie podziękowali.

Z wielką życzliwością i serdecznością przesyłam pozdrowienia –

Danuta

Na początku wspomnę tylko, że do p. Aleksandra napłynęło więcej listów. W ogóle osoby z rubryki korespondencyjnej mają serca gorące i spragnione przyjaźni...

Ja też mam rodzinę, czasem mieszka u mnie w tygodniu kolejny wnuk (aktualnie na stancji). Praktycznie też jestem sama, lecz, mając rodzinę – mimo że gdzieś dalej – nigdy nie czuję się samotna. Kocham ludzi – Państwo to wiedzą najlepiej. Kiedy mam ich w sercu, jest ono wypełnione tak, że już nie można na nic narzekać.

Ważna jest przede wszystkim modlitwa. A jest o co i za co się modlić. I za kogo, oczywiście. W miarę możności trzeba mieć kontakt z Kościołem. A potem – co dzień przyniesie, czyli co Pan Bóg dopuści. Bo wszystko, cokolwiek nam się przydarza, dzieje się zgodnie z wolą Bożą. Są to zadania do wykonania na naszej życiowej drodze. Jakość naszego życia zależy od tego, na ile umiemy odczytywać to, czego Pan Bóg od nas oczekuje. Wsłuchując się w Jego głos, zawsze będziemy mieli jakiś cel przed sobą. Może być nim w danym momencie także list do pana Aleksandra.

Aleksandra