Parafialne życie z zasady płynie dość spokojnie. Od świąt do świąt, poprzez rekolekcje, odpust i coroczne uroczystości Pierwszej Komunii, bierzmowania... Jednak od czasu do czasu zdarzają się dni nadzwyczajne. Na trwałe wpisują się one w historię parafii, a i w ludziach długo trwają wspomnienia ich przeżyć. Niewątpliwie takim właśnie wydarzeniem jest nawiedzenie relikwii Pierwszych Męczenników Polski. Przez 24 godziny goszczą oni w znaku relikwii w każdej parafii w diecezji. Byli także w mojej, tuż przed świętami Bożego Narodzenia.
Poszłam wieczorem na indywidualną adorację przy relikwiach. Godzinę wcześniej skończyła się Msza św. powitalna z udziałem Biskupa diecezjalnego. W kościele było prawie pusto, dwie starsze osoby modliły się w ciszy. Uklękłam w ławce przy relikwiarzu. Popatrzyłam na piękne czerwone róże, które wokół niego ustawiono. Znak miłości, męczeństwa... i może także naszej pamięci o wielkich czynach tych, którzy krwią swoją użyźnili ziemię naszej wiary.
W pewnym momencie zauważyłam, że jedna z pań pyta drugą, gdzie są te prochy, czy w tej trumnie na dole (miała zapewne na myśli podstawę, na której wspierają się dwie kolumny, pomiędzy którymi umieszczono postacie Pięciu Męczenników). Choć do dobrego tonu należy niepodsłuchiwanie rozmów, to stwierdziłam, że jak już usłyszałam, to przynajmniej wyjaśnię powstałą wątpliwość. W relikwiarzu bowiem nie ma prochów tylko fragmenty kości i umieszczone są one nie w podstawie, tylko w zwieńczeniu bezpośrednio pod imionami Męczenników.
W mojej parafii trwały właśnie rekolekcje adwentowe. Trochę zdziwiło mnie, że rekolekcjonista nie wykorzysta tak niezwykłego wydarzenia, by wpleść go w głoszone nauki i przybliżyć wiernym, czym są relikwie i kim byli Bracia Międzyrzeccy. Takich nauk nigdy bowiem nie za dużo. Łacińskim słowem reliquiae określa się szczątki, resztki zmarłego ciała, części zewnętrzne jako ochrona, zbroja duszy, zachowane na zmartwychwstanie. Nieco szerzej relikwiami nazywano także rzeczy używane przez osoby święte. Praktyka kultu relikwii sięga pierwszych wieków średniowiecza. Wiązała się ona z głęboką wiarą w orędownictwo i pomoc, zarówno duchową, jak i materialną, jaką wierzący człowiek pragnie wyprosić czy wymodlić przy grobie czy relikwiach świętego. W przygotowanej z okazji nawiedzenia w diecezji relikwii Pierwszych Męczenników Polski publikacji, zwierającej materiały pomocnicze dla rekolekcjonistów i duszpasterzy, ks. dr Zbigniew Kobus napisał: "Człowiekowi wierzącemu relikwie pozwalają przekroczyć próg świata widzialnego, dotknąć wiecznego. Całowanie relikwii, ich dotykanie czy oglądanie, ich bezpośrednia fizyczna bliskość staje się jakoby pasem transmisyjnym ułatwiającym przekazanie danemu świętemu osobistych próśb i trosk. Poprzez relikwie człowiek wierzący chciałby nawiązać bardziej osobisty kontakt ze świętymi, czy wręcz z samym Chrystusem" (Kult Pierwszych Męczenników Polski Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, Zielona Góra 2002, s. 112).
Peregrynacja relikwii Braci Międzyrzeckich, która rozpoczęła się od pierwszej niedzieli Wielkiego Postu 2001 r., ma nas przygotować do obchodów Milenium Śmierci Pierwszych Męczenników Polski, które odbędą się 15 czerwca 2003 r. w Międzyrzeczu. Oby tak się stało. Oby czas świętego nawiedzenia nauczył nas odkrywania sensu więzi z Bogiem, pokazał, jak wiele jest sposobów słuchania Bożego słowa i wprowadzania go w życie.