Dzisiejsza czwarta niedziela zwykła to jednocześnie święto Ofiarowania Pańskiego (w naszej polskiej tradycji bywa też nazywane świętem Matki Bożej Gromnicznej). Liturgia Słowa, a szczególnie Ewangelia według św. Łukasza, skupia naszą uwagę na Starotestamentowym rycie przedstawienia pierworodnego syna w świątyni jerozolimskiej i jego symbolicznego wykupu. W przypadku Świętej Rodziny była to ofiara ludzi niezamożnych, czyli para synogarlic lub gołębi.

Świadkami tego wydarzenia są dwie postaci – Symeon i Anna. Wyobrażają one lud Izraela wypatrujący z utęsknieniem oczekiwanego Zbawcy. On w końcu się pojawia. Duch Święty im Go wskazuje. Ich nadzieja staje się rzeczywistością. Są szczęśliwi. Dożyli bowiem czasu, w którym Bóg stał się człowiekiem. Dożyli chwili ukazania się Mesjasza. Dlatego starzec Symeon może z radością powiedzieć: „…moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. Prorokini Anna natomiast „mówiła o Nim wszystkim, którzy wyczekiwali wyzwolenia Jerozolimy”. „Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim”.

Autor Listu do Hebrajczyków niejako rozwija owo ostatnie zdanie św. Łukasza Ewangelisty. Precyzuje, że dorosły już Chrystus Pan, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, „musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. W czym bowiem sam cierpiał, będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom”.

Zacytowane słowa są dla nas wielkim umocnieniem. Sprawiają, że wierzący mają pewność, iż Jezus z Nazaretu jest zawsze obecny w ich życiu. Nigdy nie zostawia ich na pastwę tzw. ślepego losu. On po prostu jest z nami!

Tej Jego obecności doświadczają w sposób szczególny osoby, które Panu Bogu zadedykowały swoje życie, niejako oddały się Jemu na wyłączną służbę. Stąd też 2 lutego, od 1997 r. (z inicjatywy bł. Jana Pawła II), obchodzony jest w Kościele powszechnym jako Dzień Życia Konsekrowanego. Dziś zatem otoczmy wyjątkową modlitwą ludzi, którzy wielbią Boga, żyjąc w różnych zgromadzeniach, zakonach oraz instytucjach świeckich. Oni ofiarowali siebie Bogu.

Kontemplując scenę ofiarowania Pana Jezusa w świątyni, prośmy Go, byśmy trudy naszej codzienności przemieniali w nieustanne dziękczynienie za dar życia, który otrzymaliśmy z woli miłosiernego Stwórcy.