Gdyby żyła w XIX wieku, nazywano by ją może „siłaczka”, dziś lepiej pasuje określenie „kobieta kreatywna”. Dla mnie – jedna z bohaterek tegorocznej edycji SzP, która udowodniła po raz kolejny: „niemożliwe jest możliwe”. Ewelina Sornat z Małogoszcza, drobna dziewczyna z błyszczącymi oczami i uroczym uśmiechem, pielęgniarka w Ośrodku Dializ w Jędrzejowie, osoba z wielką pasją.

W projekcie jest piąty raz. Z roku na rok brała na siebie więcej zadań. Poznawała akcję od podszewki. Przez trzy lata była wolontariuszką SzP w rejonie Św. Jadwigi Królowej. Dojeżdżała kilka razy w tygodniu do Kielc z Małogoszcza busem, umawiała się na wywiady z potrzebującymi rodzinami. Poznawała Kielce od innej strony, ubóstwo, które nie krzyczy, nie umie prosić o pomoc, nawet się jej krępuje. Potem wspólnie innymi wolontariuszami wracała do tych rodzin z paczkami, w których było często dużo więcej niż mogli oczekiwać, bo darczyńcy SzP wkładają w pomoc całe serce. W ubiegłym roku pracowała pełną parą w rejonie Chęciny. Rosło doświadczenie, coraz bardziej otwierała się na ludzi. Przekonała się, że kocha Paczkę i kocha pomagać. Zamarzyła, by utworzyć rejon u siebie.

– Ogromnie się cieszę, że jest u nas Szlachetna Paczka. Wiele osób mówiło mi na początku: „nie wyjdzie ci, tutaj nie ma ludzi, z którymi mogłabyś to zrobić, to za małe miasteczko”. Nie posłuchała, zaczęła odwiedzać szkoły w Małogoszczu i opowiadać o wolontariacie w Paczce. – Na lekcjach z młodzieżą opowiadałam, jak wiele mi dała Paczka, jak bardzo mnie zmieniła, bo Paczka to doświadczenie i kapitał na cale życie – mówiła. Zgłosiła się do Urzędu Gminy i Miasta Małogoszcz, do redakcji pisma „ Nasza Gmina”. Udostępniono jej rubrykę, gdzie przybliżała ludziom ideę wolontariatu w SzP, cele i zasady projektu. Burmistrz od razu zadeklarował pomoc, udostępnił pomieszczenia na spotkania wolontariuszy i magazyn. Wkrótce, krok po kroku, tydzień po tygodniu zaczęli zgłaszać się ludzie, aż utworzyła rejon z dwunastoma wolontariuszami. Odwiedzili wiele rodzin z gminy i poza nią. Zapamiętała te spotkania. – Spotkałam nawet domy bez łazienki i wody, ale z drugiej strony patrzysz na te rodziny, w domu jest skromnie, ale schludnie. Widzisz rodziców, dzieci takie grzeczne, miłe i zadbane. Zaskakiwały nas czasem pragnienia tych rodzin, takie zwyczajne, aż trudno uwierzyć, że to może być dla kogoś wymarzonym prezentem np. cukierki na choinkę. Łzy same się kręcą w oku – opowiada. Tak, Paczka zawitała do Małogoszcza, po raz pierwszy, ale nie ostatni raz, zwłaszcza że ci, którzy wciągnęli się w Paczkę dzięki Ewelinie, zarazili kolejnych. Nowi kandydaci na wolontariuszy już deklarują współpracę.

W tej edycji poproszono również Ewelinę, by została audytorem regionalnym. – Na każdego audytora przypadało kilkadziesiąt rodzin. Przygotowania do finału były pracowite, w zasadzie każdą wolną po pracy chwilę spędzałam na sprawdzaniu opisów, nie rozstawałam się z nimi. Kiedyś umówiliśmy się na sprawdzanie opisów w Łopusznie, gdzie też był rejon. Trwało to od godz. 21 do 6 nad ranem. To ogromna odpowiedzialność. Sprawdzałam opisy na poziomie regionu, zanim więc nacisnęłam „publikuję”, zawsze biło mi mocniej serce. To była praca pod presją czasu. Wszystkim wtedy zależy, aby rodziny jak najszybciej znalazły się w bazie, aby darczyńcy mogli przygotować dla nich paczki, to mobilizuje – przyznaje.

– Szukałam w życiu pasji. Nie miałam czegoś takiego, na co poświęcałabym swój czas, co dawałoby mi satysfakcję i radość. Odnalazłam to w Szlachetnej Paczce. Właśnie w ten sposób pomagać, to jest coś mojego. W tym roku przekonałam się, że jeśli człowiek kocha to, co robi, nie ma rzeczy niemożliwych – wyznaje.