"Oświeceni światłem łaski Bożej, prosimy Cię pokornie Najczcigodniejszy Ojcze, abyś nas, choć niegodnych to jednak przeświadczonych o Bożym powołaniu, raczył przyodziać szatą duchowną".
7 grudnia ub.r. w seminaryjnej kaplicy klerycy III roku Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie z rąk bp. Edwarda Białogłowskiego przyjęli szatę duchowną - sutannę. Obłóczyny to chwila, na którą każdy kleryk czeka z wielką niecierpliwością i niesamowitym przejęciem. Przez przywdzianie sutanny każdy kleryk wyraźnie potwierdza wypowiedziane kiedyś: "Oto ja, poślij mnie". Bezpośrednim przygotowaniem do obłóczyn była tradycyjnie Nowenna przed Uroczystością Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W czasie codziennych Nieszporów, przepełnionych wspaniałymi śpiewami seminaryjnego chóru, konferencje głosił o. Zbigniew Czuchra, saletyn. Swoimi naukami, które tchnęły poetycką zadumą, wzywał do naśladowania
Maryi w jej pokornym przyjmowaniu woli Boga. Obrzędowi obłóczyn podczas Mszy św. przewodniczył bp Edward Białogłowski. Wtedy to "przeświadczeni o swoim powołaniu" z wielką radością w sercu przyjęli sutannę klerycy: Damian Bolka (Kamień), Sebastian Dziedzic (Rzeszów - bł. J. S. Pelczara), Łukasz Hendzel (Ropczyce - fara), Krzysztof Golas (Kamień), Paweł Koleśnikowicz (Krzywa Wieś-Podlesie), Dawid Krzeszowski (Gorlice - św. Jadwigi), Rafał Majerski (Gorlice - św. Jadwigi), Artur Michalski (Kołaczyce), Rafał Mosior (Ropczyce - fara), Daniel Pyznar (Lipinki), Ernest Radoń (Ropczyce - fara), Marcin Stachnik (Werynia), Bogdan Watras (Krzywa Wieś-Podlesie), Paweł Wójcik (Podgrodzie), Krzysztof Ziobro (Borek Wielki), Wojciech Zygo (Werynia). To była dla nich, jak i dla całej wspólnoty seminaryjnej, bardzo ważna chwila. W takim momencie szczególnie mocno wszyscy uświadamiają sobie, jak potrzebny jest dziś czytelny znak sutanny. Jan XXIII w dniu swoich obłóczyn zanotował taką myśl: "Kto nosi sutannę duchowną musi bardzo dbać o własny postęp, o dobro i zbawienie bliźniego, gdyż jest to obowiązek wynikający z jego stanu". Już z tego krótkiego zdania można wywnioskować, że sutanna to nie tylko przywilej, ale przede wszystkim obowiązek, doniosłe zadanie świadczenia o pełnej i wyłącznej przynależności do Jezusa Chrystusa. Podczas tej samej Eucharystii, Ksiądz Biskup przyjął kleryków z roku V w poczet kandydatów do święceń diakonatu i kapłaństwa. Dla nich już rozpoczął się ostatni etap seminaryjnej formacji, przed podjęciem ostatecznej decyzji o życiowej odpowiedzi na Boże wezwanie.
Na koniec pozostaje tylko życzyć nowo obłóczonym i kandydatom do święceń, by wyzwalając się z wszelkich niedoskonałości, wzbogacali się w cnoty Najświętszego Serca Pana Jezusa i w ten sposób zasłużyli sobie na to, by być godnymi sługami ołtarza.