Zakończyły się tegoroczne wakacje, rozpoczął się już wrzesień - czas powrotu do szkół i codziennych zajęć po okresie urlopu. My jednak wracamy jeszcze do nich w związku z „Misjami u stóp Krzyża”. W połowie sierpnia na półtora tygodnia Relikwie Krzyża Świętego odwiedziły znajdujące się w Dziwnowie dwie tutejsze parafie.

Parafia pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Przed spotkaniem z krzyżem, warto sobie przypomnieć krótką historię tego miejsca. Do XIX wieku Dziwnów był typową osadą rybacką, która składała się z dwóch miejscowości: Berg Dievenow i Ost Dievenow. Przez cały XIX wiek osady rozwijały się, podobnie jak pobliski Heidebrink (dziś Międzywodzie). Pod koniec XIX wieku odkryto źródła solankowe i jodowo-bromowe, dzięki czemu powstało w 1886 r. sanatorium, które stanowiło doskonałą bazę leczniczo-zabiegową. Obecność kąpieliska morskiego oraz miejsca do rozwoju rybołówstwa powodował rozwój Dziwinowa. W porcie rybackim stacjonowało przed II wojną światową nawet do 50 kutrów rybackich. W 1925 r. dotychczasowe dwie miejscowości: Berg Dievenow oraz Ost Dievenow połączyły się w jedną - Dievenow. W okresie wojny w Dziwnowie znajdowało się wiele ważnych obiektów wojskowych, m.in. szkoła lotnicza. Sama zaś parafia powstała 25 kwietnia 1973 r., a jej pierwszym proboszczem był ks. Franciszek Wojtuń, który także podjął się trudu wybudowania świątyni parafialnej w kształcie przypominającym okręt. Tuż po poświęceniu kościoła przybył tutaj na 9 lat ks. prał. Stefan Kałużny, następnie przez 5 lat pracował ks. prał. Wenancjusz Borowicz, a kolejnymi proboszczami byli ks. Jan Faron, ks. Tadeusz Walczyk, ks. Marek Prusiewicz, a od 13 lat duszpasterzuje tutaj ks. Karol Wilczyński.

„Misje u stóp Krzyża” w centralnej parafii w Dziwnowie trwały od wtorku 13 do poniedziałku 19 sierpnia. To drugi, co do długości czas pobytu w miejscowościach nadmorskich po parafii Chrystusa Króla w Świnoujściu, a równy obecności w Międzyzdrojach. Taki układ nie może dziwić, gdyż Dziwnów jest sporą miejscowością turystyczną odwiedzaną także przez wielu wczasowiczów z innych miejsc Wybrzeża. Centralne zaś umiejscowienie kościoła w środku miasta sprawia, że wielu gości z Polski zawsze odwiedza kościół przyciągający swoją niebanalną architekturą.

- Relikwie krzyża wraz z Krzyżem Wiary Ottonowej - mówi proboszcz ks. Karol Wilczyński - przybyły do Dziwnowa z Międzywodzia i zostały przekazany przez ks. kan. Z. Szymańskiego oraz ks. kan. B. Przybysza w asyście strażaków OSP i ks. kapelana ppłk. Z. Sodzawicznego. Powitałem krzyż w przedsionku kościoła razem z miłymi gośćmi: ks. Janem Zalewskim z Danii, franciszkaninem o. Ignacym Kosmanem, który przybył z Niepokalanowa, i diakonami z Kielc: P. Kucharzem i Arturem Łazińskim. Nawiedzenie relikwii krzyża poprzedzone były w naszej parafii przez tzw. wczasorekolekcje, które prowadził o. Ignacy. Program „Misji u stóp Krzyża” obejmował całodzienne modlitwy przez wszystkie dni dla mieszkańców Dziwnowa i letników. Prowadziłem wszystkie modlitewne spotkania oprócz wieczornych Mszy św., które odprawiał pallotyn ks. Piotr Zawada pochodzący z Jarszewa, autor znanej książki o historii Obrazu Brzozdowieckiego „Rany Zbawiciela”. Obecność krzyża w naszej parafii przypomniała misję chrystianizacją św. Ottona i odpowiedzialność każdego z nas za skarb wiary oraz za nową ewangelizację - kontynuuje podsumowanie misji ks. K. Wilczyński. - Szczególnie mocno przeżyła Misje bardzo liczna grupa osób niepełnosprawnych z diecezji kieleckiej, która otoczyła krzyż serdeczną modlitwą i długotrwałą, gorliwą przed nim obecnością. Warto dodać, że turnus tej grupy zorganizował senator RP Krzysztof Słoń, który jest prezesem Stowarzyszenia i wraz z rodziną żoną i 4 dzieci żywo włączył się w program Misji. Jeśli mam ocenić owoce duchowe tego czasu przeżytego w dziwnowskim kościele to mogę z pełną świadomością stwierdzić, że krzyż wpisał się w świadomość religijną i historyczną Wybrzeża Bałtyckiego oraz wskazał na głębokie tysiącletnie korzenie wiary na Pomorzu Zachodnim. Widać było głębokie poruszenie wiernych w modlitwie indywidualnej, przyjmowaniu sakramentów św. i obecności na Apelu Jasnogórskim. Wiele osób przychodziło w ciągu wszystkich dni i spoglądało na Pana Jezusa, który przemówił z krzyża i ta mowa trwa... - kończy swoją medytację ks. Karol Wilczyński.

Parafia garnizonowa pw. Matki Bożej Różańcowej

Podczas tegorocznych „Misji u stóp Krzyża” po raz drugi przychodzi nam odwiedzić wojskowy punkt duszpasterski, czyli parafię garnizonową, która ma swoje miejsce w Dziwnowie.

13 września 1961 r. Dowódca 6. PDPD rozkazem polecił sformować 26. Batalion Rozpoznawczy, który stał się samodzielną jednostką wojskową. W 1964 r. Batalion został przeniesiony do Dziwnowa. Rozkazem Ministra Obrony Narodowej 8 maja 1964 r. 26. Batalion Rozpoznawczy zmienił nazwę na 1. Batalion Szturmowy, a w maju 1986 r. Batalion został przeniesiony z Dziwnowa do Lublińca. W 1993 r. zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP na bazie 1. Batalionu Szturmowego rozpoczęto formowanie nowej jednostki - 1. Pułku Specjalnego Komandosów, który wchodzi w skład 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Jest związkiem taktycznym, którego głównym zadaniem jest obrona polskich obszarów morskich, utrzymanie reżimu operacyjnego w przybrzeżnej strefie obrony oraz udział w obronie wybrzeża morskiego. Siły brzegowe flotylli w Dziwnowie zorganizowane są w dwie specjalistyczne jednostki: 8. Dywizjon Przeciwlotniczy oraz 8. Batalion Saperów. Obecnie proboszczem parafii garnizonowej jest ks. ppłk Zenon Sodzawiczny, który służbę wojskową w Ordynariacie Polowym WP rozpoczął w 1993 r., wcześniej będąc kapłanem archidiecezji katowickiej.

Misje w parafii wojskowej trwały od poniedziałku 19 do czwartku 22 sierpnia. Niezwykle uroczysty charakter miało przewiezienie Krzyża Świętego Ottona i relikwii z parafii św. Józefa. Przewodniczył mu ks. dr Wojciech Jaźniewicz w asyście ks. Karola Wilczyńskiego i proboszcza ks. ppłk. Zenona Sodzawicznego. Krzyż przewieziono na stojąco pięknie udekorowanym wojskowym samochodem razem z żołnierzami i strażakami - ochotnikami z Dziwnowa, co stanowiło głęboki element ewangelizacyjny. Program adoracji obejmował każdego dnia poranny Różaniec św. lub nabożeństwo Miłosierdzia Bożego, modlitwę „Anioł Pański”, o godz. 17.15 raz Drogę Krzyżową, kolejnego dnia zaś Różaniec i Nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Niezwykły natomiast charakter miało wieczorne czuwanie w pierwszym dniu peregrynacji. Przez godzinę przed Apelem Jasnogórskim wierni skupili się w adoracyjnej zadumie nad Liturgią Wielkopiątkową. Czytano teksty biblijne i rozważano je, odnosząc do tajemnicy krzyża.