Nie trzeba cytować szefa rządu, który jako lider opozycji przez kilka lat atakował CPK, bo wszyscy pamiętamy jak dzielnie walczył z „megalomanią pisowską”. Już samo to określenie najlepiej określa problem, jaki toczy naszą debatę publiczną od dekad, czyli kompleks niższości, który zakłada, że Polska ma pewną poprzeczkę, ponad którą nie tylko nie podskoczy, ale nawet nie ma co próbować.

To jest oczywiście przekaz nieprawdziwy i ahistoryczny, w końcu jesteśmy wielkim krajem w środku Europy i narodem pracującym, kreatywnym i zasługującym na odpowiednią pozycję w świecie. Nie ponad stan, ale zgodnie z realnym potencjałem. Umniejszanie go, to słynne „skarlenie” jest z wszech miar korzystne dla naszych wrogów i sąsiadów, którym silna Polska nigdy nie była na rękę. I nie chodzi tu o jakiś skrajny nacjonalizm, do którego próbuje się sprowadzić całkowicie naturalne ambicje, gdyż oczywistą sprawą jest chęć wypracowania sukcesów i zysku z ciężkiej pracy. CPK nigdy nie było i nie jest jakimś wygórowanym pomysłem, tylko standardem, który sam w sobie tworzy linię podziału na politykę ambitną i kolonialną. Już sam fakt, że temat ten był dyskusyjny powinien nam dać do myślenia.

Premier nie jest głupi, wciąż zachował czucie społeczne i ma pełną świadomość, że CPK jest czymś więcej niż tylko projektem i ma duże poparcie w narodzie, które wciąż rośnie. Dlatego też – mimo wcześniejszych deklaracji – Donald Tusk będzie deklarował się jako polityk popierający projekt, a im ciężej będzie mu do tego przekonać wyborców, tym większe będą zabiegi wizerunkowe w tym względzie. Tym ważniejsza rola mediów, żeby patrzeć władzy na ręce i wywierać presję. Nie dla jakiegokolwiek interesu politycznego tej, czy innej partii, ale dla dobra nas wszystkich, bo przecież CPK służyć będzie wyborcom wszystkich partii, naszym dzieciom i wnukom. Niech słowa nie zasłonią czynów, żebyśmy się nie obudzili za późno, bo tego czasu, który już minął, nie zwróci nam nikt.