Z parafią od początku jej powstania związany jest proboszcz i dziekan ks. kan. Józef Huzar. Gdy w lipcu 1982 r. otrzymał od bp. Bolesława Pylaka misję tworzenia nowej wspólnoty, nie przypuszczał, że z Lubartowem złączy się na długie lata. - Parafia została powołana do życia w październiku 1988 r., ale jej tworzenie rozpoczęło się kilka lat wcześniej. W listopadzie 1982 r. zaczęła się budowa kaplicy, przy której w niecały rok później powstał ośrodek duszpasterski. Chociaż od tamtego czasu minęły już trzy dekady, wciąż trudno uwierzyć, że Bóg tak kierował naszymi losami, że w tym miejscu powstał kościół - mówił ks. Józef Huzar.

Całe życie modlili się o kościół

- Kiedy na początku mojej pracy zająłem się pozyskiwaniem gruntów i nieco przestraszony, z drżeniem serca poszedłem do ówczesnych właścicieli ziemi, na której stoi dziś kościół, przeżyłem wielkie zaskoczenie i wzruszenie, bo od nich usłyszałem, że całe życie modlili się o to, by właśnie tu był kościół - wspominał Ksiądz Proboszcz. Taka postawa świeckich nie była odosobniona; z upływem lat i postępującym wzrostem duchowym i materialnym parafii okazało się, że ziarno hojnie siane przez proboszcza i wspomagających go wikariuszy pada na żyzną glebę ludzkich serc.

Dziś wspólnota cieszy się pięknym kościołem, konsekrowanym w 1998 r. przez abp. Józefa Życińskiego, a także licznymi grupami modlitewnymi i formacyjnymi, wspomagającymi wzrost wiary i miłości u dzieci, młodzieży i dorosłych. Wspaniałym owocem modlitwy i świętości rodzin jest 17 powołań kapłańskich oraz 13 powołań zakonnych z terenu parafii. - Bóg wszedł w nasze życie i w naszą historię, a my, wdzięczni za obfite dary, wciąż prosimy o błogosławieństwo, by nasza parafia jeszcze bardziej zbliżała się do Boga. Musimy trzymać się mocno, by łódź naszej wiary nie zatonęła. Chcemy iść do naszych rodzin, szkół i miejsc pracy, głosząc, że Jezus jest Panem - podkreślali parafianie.

Kapłan wierny Bogu i człowiekowi

Jubileuszowa uroczystość, włączona w maryjne święto parafii, zgromadziła rzesze parafian i gości, związanych z lubartowską ziemią. Dzieci i młodzież, nauczyciele i wychowawcy, przedstawiciele władz miejskich, samorządowych i służb mundurowych, kapłani i siostry zakonne wspólnie dziękowali Bogu za wszelkie dobro, które za sprawą parafii stało się udziałem całego miasta. - Rok temu, podczas wizytacji kanonicznej, zobaczyłem, jak żyjecie wiarą i miłością. Wiem, że w murach tej świątyni gromadzi się Kościół żywy i dynamiczny, ukazujący całemu miastu, że wiara w Chrystusa otwiera na człowieka i prowadzi do Boga. Dziś z radością śpiewam z wami hymn wdzięczności za wszystko, co dokonało się tu przez ostatnich 30 lat - mówił abp Stanisław Budzik. - W tę pieśń wdzięczności włączamy proboszcza i dziekana, który nosi w swoim sercu to, co dokonało się tu w ciągu minionych lat - podkreślał Pasterz.

Abp Stanisław Budzik, dziękując ks. Józefowi Huzarowi za trud budowy kościoła i wspólnoty, docenił duszpasterską pracę, która wpisała się w historię Lubartowa. - Stojąc na czele wspólnoty, masz udział we wszystkim, co dokonało się tu w sensie duchowym i materialnym: niezmordowanie głosisz Słowo Boże, by było światłem ludzkich dróg; sprawując sakramenty, czynisz z nich akwedukty Bożej łaski i przestrzeń spotkania człowieka z Bogiem; jak dobry pasterz prowadzisz lud drogami zbawienia, wskazując na wartości, na których warto oprzeć życie; troszczysz się dobro duchowe i materialne parafii - wymieniał Ksiądz Arcybiskup. Dziękując ks. Huzarowi za kapłańską gorliwość oraz umiłowanie Boga i człowieka, abp Budzik dziękował również parafianom, bez których wsparcia nie dokonałoby się tyle dobra.

Słowa wdzięczności do swojego proboszcza skierowali także wierni oraz przedstawiciele władz samorządowych, podkreślając w nich kapłańskie utrudzenie i wielkie serce ks. Huzara. - Kochając Boga i naszą małą ojczyznę, od 30 lat ubogacasz Lubartów, budując i tworząc piękno duchowe i materialne tego kościoła - mówili. Wierni dziękowali swojemu proboszczowi również za to, że wciąż stawia wysoko poprzeczkę. Jego słowa: „Bracie i siostro, Pan Bóg nie lubi bylejakości”, stały się niejako dewizą parafii.

Matka gotowa pomagać

Kierując uwagę zgromadzonych na Maryję, abp Budzik podkreślał, że w Jej osobie Bóg dał ludziom znak miłości, dobroci, Opatrzności i troski. - Na trudnych drogach życia Bóg postawił nam Matkę nieustannie gotową pomagać. W godzinie krzyża, godzinie ciemności, a zarazem chwały, przez umiłowanego ucznia Jana Jezus dał każdemu z nas swoją Matkę. Weźmy Ją do siebie, by uczyć się od Niej wiary mocnej, odważnej i konsekwentnej, która nie jest tylko wyznaniem warg, ale przylgnięciem do Jezusa i Ewangelii, wyrażającym się dawaniem świadectwa o wartościach, które są fundamentem naszej kultury - mówił w homilii Ksiądz Arcybiskup.

- Przechodząc przez trudy życia, Maryja stała się matką ludzi dźwigających nieszczęścia i troski. Wiara Maryi przeszła ciężką próbę życia, od radosnego zwiastowania, przez przepowiednię Symeona, ucieczkę do Egiptu, w której zwiera się ból i smutek wygnanych z ojczyzny i pozbawionych ciepła rodzinnego domu, zgubienie Jezusa w świątyni, które symbolizuje wyrastanie dzieci spod opieki rodziców i podążanie własnymi drogami, po trwogę krzyża i chwałę zmartwychwstania. Całe życie Maryi było poszukiwaniem i odnajdywaniem Bożych planów; chociaż nie mówiła nic, sercem i postawą powtarzała Bogu swoje „tak”. Tak przeżywana wiara pozwala nawet w obliczu śmierci mówić o życiu, a w świecie nienawiści i przemocy głosić radość odkupienia. Taka wiara wyzwala moc, która może zmienić świat - zapewniał Pasterz.

Przywołując hasło pielgrzymki Benedykta XVI do Polski: „Trwajcie mocni w wierze”, Metropolita Lubelski podkreślał, że jest ono wciąż aktualne, zwłaszcza w czasach, kiedy wiara przez ośmieszanie i podważanie zaufania do Kościoła wystawiana jest na próbę. - Trwajcie mocni w wierze! Niech w takim trwaniu przewodniczką będzie wam Patronka, Matka Boża Nieustającej Pomocy. Niech wszystkim modlącym się wyprasza u Boga moc trwania w wierze i odwagę jej wyznawania - apelował.