Nie tylko w tym celu uczestniczymy w nabożeństwach „Gorzkich żali”, aby roztkliwiać się nad Jezusem „męki srogie cierpiącym”, ubiczowanym, cierniem ukoronowanym, ukrzyżowanym; i nie tylko po to odprawiamy Drogę Krzyżową, aby „żal duszę ściskał, serce boleść czuło” - lecz aby „obmyć duszę z grzechów swoich”; aby „w przepaść Męki Jego wchodząc”, dostrzec nasz własny w niej udział.
Męka, krzyżowanie Jezusa wciąż bowiem trwa. Na naszych oczach Jezus nadal jest skazywany na śmierć, wyszydzany, biczowany w tych wszystkich, którzy i dziś cierpią za wiarę w Chinach, Korei Płn., Sudanie, Nigerii. Jezus jest także dziś oplwany, cierniem koronowany we wszystkich ludziach zdradzanych, opuszczonych, pogardzanych, niesprawiedliwie osądzanych.
Na progu tego Wielkiego Tygodnia proszę Cię, Jezu, abym nie wystąpił nigdy w roli Judasza czy w roli arcykapłanów: Kajfasza i Annasza, pochopnie wydających wyrok; abym nie wystąpił nigdy w roli pozornie bezstronnego Piłata; abym nigdy nie zaparł się jak Piotr związków z Tobą, z Twoim Kościołem.
Przeciwnie, spraw, Jezu, abym był dla wszystkich dziś obok mnie krzyżowanych, cierpiących: Weroniką, ocierającą ich skrwawione czoła; Szymonem z Cyreny, pomagającym dźwigać im krzyż; Janem Apostołem oraz Marią Magdaleną i dwiema innymi niewiastami stojącymi pod krzyżem obok Twojej Matki; abym umiał zachować się jak Nikodem i Józef z Arymatei, a zwłaszcza jak Dyzma - ukrzyżowany obok Ciebie skruszony łotr. Bądź dla mnie miłosierny, jak byłeś dla niego.
O Maryjo, która stałaś pod krzyżem Syna swego, Ciebie proszę, niech śmierć Jego, krzyż i rany mam w swym sercu wyryte, niech je zawsze rozważam.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Nowenna do odprawiania przed świętem św. Kazimierza Królewicza (23 lutego - 3 marca) lub w dowolnym terminie.
Boże, nieskończony w swej dobroci, wysłuchaj próśb moich, oświeć mój rozum i skieruj serce
do spełniania dobrych uczynków. Święty Kazimierzu, wstawiaj się za mną, abym potrafił Ciebie naśladować, zdobywał umiejętność wybierania dobra, obrony wiary katolickiej i moralności w sercach ludzi, mógł skutecznie
odpierać pokusy, zachować czystość ciała i serca, pozostając wiernym członkiem Kościoła
Twego. Pokaż mi, o Panie, co mam czynić, aby osiągnąć królestwo niebieskie. Amen.
W homilii, która ukazała się w książce „Wiara przyszłości”, ówczesny kardynał przedstawia świętą Monikę i jej stosunek do syna, świętego Augustyna, jako uosobienie wspólnoty kościelnej: przestrzeń życia, gościnności i wolności, w której szanowana jest wolność każdego człowieka, a wiara nigdy nie jest narzucana.
„Cierpiąc, nauczyła się pozwalać mu iść własną drogą, bez przymusów. Nauczyła się żyć z faktem, że jego droga była zupełnie inna” od tej, którą sobie wyobrażała. Te słowa o matce świętego Augustyna, zostały wypowiedziane przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera podczas konsekracji kościoła parafialnego pw. św. Moniki w monachijskiej dzielnicy Neuparlach. Było to 29 listopada 1981 roku, zaledwie cztery dni po ogłoszeniu jego nominacji na urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
