Pakt fiskalny przyjęty przez Sejm RP. Zwolennicy - z koalicji rządzącej i lewicy - zachwalają, że dzięki temu Polska będzie miała wpływ na reformy w strefie euro, nawet nie będąc jej członkiem (to taka bajka na poprawę nastroju szarego obywatela, który powinien być dumny, gdy władza mu opowiada „sny o potędze”).

Przeciwnicy - z Prawa i Sprawiedliwości oraz Solidarnej Polski - podnoszą argument niekonstytucyjności głosowania nad paktem fiskalnym (powinien być przyjmowany większością 2/3 głosów, a nie zwykłą większością), a samo głosowanie nazywają podpisaniem „cyrografu” ograniczającego suwerenność Polski.

Na czym to ograniczenie suwerenności miałoby polegać? Obrazowo pisze o tym Zbigniew Kuźmiuk w swoim blogu na niezalezna.pl. W przypadku nadmiernego zadłużenia państwa pakt fiskalny przewiduje wprowadzenie tzw. mechanizmu korygującego, przy czym Komisja Europejska dopiero w przyszłości określi zasady dotyczące charakteru, zakresu i harmonogramu działań naprawczych. Czy to nie jest kupowanie „kota w worku”? Wszelkie programy naprawcze i reformy będą musiały być przedstawione do zatwierdzenia i ewentualnego skoordynowania Radzie i Komisji Europejskiej. Czy to nie jest poddanie się władzy europejskiego „super-rządu”, który jednak nie ma żadnego umocowania demokratycznego, bo nie jest wybierany w żadnych wyborach?