Nabożeństwo żałobne rozpoczęła modlitwa różańcowa w intencji zmarłego. Po niej abp Budzik przewodniczył Mszy św. - Gromadzimy się, by sprawować Najświętszą Ofiarę za śp. ks. prof. Józefa Bazylaka, kapłana, którego Bóg zaszczycił na ziemi świętym posłannictwem i pozwalał mu składać przez kilkadziesiąt lat Najświętszą Ofiarę. Dziś składamy ofiarę przebłagalną; niech ona wyjedna miłosierdzie śp. ks. Józefowi, niech otworzy przed nim zdroje Bożego miłosierdzia - mówił Ksiądz Arcybiskup.

Liturgia pogrzebowa sprawowana była w kościele, z którym przez ostatnie 15 lat śp. ks. Józef związany był przez posługę duszpasterską. - Dziękujemy Księdzu Profesorowi za dobro, którego doświadczyliśmy od niego; za wszystko, co czynił dla naszej parafii, uśmiech i życzliwość - mówił ks. dr Eugeniusz Szymański, proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie. - Sprawował wśród nas Msze św., głosił kazania, ale przede wszystkim służył nam w konfesjonale. Był cenionym spowiednikiem i chociaż w ostatnim czasie spowiadał dość głośno, jego konfesjonał był zawsze oblegany. Uczestniczył w spotkaniach grup, zwłaszcza Rodziny Radia Maryja i Stowarzyszenia Rodzin Katolickich; zachwycał się dobrem, które wśród nas się dokonywało i ubolewał nad niedoskonałościami. O parafii zawsze mówił „nasza”, zawsze miał dla nas czas. A my kochaliśmy go i z pewnością będzie nam go brakowało - zapewniał Ksiądz Proboszcz. O zażyłości, jaka łączyła zmarłego kapłana z parafią na os. Nałkowskich w Lublinie, świadczyła liczna obecność wiernych i dziesiątki zamówionych przez nich Mszy św. w intencji śp. Księdza Profesora. - Dziękuję za wszelkie dobro ofiarowane mu za życia i bogate wyposażenie go na drogę do wieczności. Za ten dar ks. prof. Bazylak z pewnością jest bardzo wdzięczny - mówił ks. Szymański.

Żegnając zmarłego przyjaciela, ks. prof. Antoni Jerzy Czyżewski podkreślał wielką solidarność Kościoła lubelskiego w modlitwie. - Bracie Józefie, potrzebna jest tobie nasza modlitwa i ją szczerze do Boga zanosimy. Potrzebne jest, byś wiedział, że wokół ciebie stanął twój pasterz, bracia kapłani, najbliższa rodzina i ci, których nauczałeś i jednałeś z Bogiem. Fakt naszej obecności razem z tobą jest jednocześnie potrzebny nam, dla których twój pogrzeb jest łaską, bo pomaga nam odkryć tajemnicę cierpienia, krzyża, śmierci i zmartwychwstania - podkreślał Ksiądz Profesor. - Jezus, który doznał całkowitego opuszczenia, stanął na naszej trudnej drodze i pokazał nam wyjście. On nas prowadzi do zwycięstwa, przez krzyż ku zmartwychwstaniu - zapewniał. Kapłan i przyjaciel, który obserwował śp. ks. Józefa od pierwszych chwil jego obecności w seminarium, docenił duchową dojrzałość zmarłego i wzmagającą się z czasem gorliwość kapłańską, która była odpowiedzią na odkrycie i zrozumienie tajemnicy Chrystusowego krzyża. - Jesteśmy przy tobie, wdzięczni za wszystko, co było znakiem dobroci, miłości i solidarności. Dziękujemy za wszystko, co nam zostawiłeś, a co zrodziło się z twojej komunii z Bogiem - podkreślał ks. Czyżewski.

Ks. Bazylak urodził się 7 stycznia 1932 r. w Hajownikach (parafia Skierbieszów). Przyszedł na świat w rodzinie doświadczonej przez okrucieństwa II wojny światowej. Przeżył eksterminację Zamojszczyzny. Podczas likwidacji wioski, jako dziesięciolatek został wywieziony wraz z rodziną do obozu przejściowego w Zamościu. Stamtąd rodzice trafili na roboty do Niemiec, starszy brat do obozu koncentracyjnego na Majdanku, a on został przeznaczony do germanizacji. Zrządzeniem Opatrzności Bożej hrabia Zamoyski wykupił od Niemców akurat ten transport, w którym znajdował się Józef. Koniec wojny doczekał więc w majątku pod Otwockiem, ale o tym czasie niewiele mówił. W 1951 r. wstąpił do seminarium duchownego w Lublinie, by 22 grudnia 1956 r. przyjąć święcenia kapłańskie.

Jak wspominał jego przyjaciel ks. prof. Czesław Bartnik, śp. ks. Józef jako młody kapłan zasłynął z wielkiego wpływu na młodzież. W Annopolu i Janowie Lubelskim, gdzie był wikarym, ceniono go za płomienne kazania, a także za wyjątkowy dar zgłębiania serc ludzkich. Zmysł psychologiczny, rozpoznany w nim szczególnie przez proboszcza z Janowa Lubelskiego, zaprowadził go na studia specjalistyczne. Z psychologią związał się na całe życie, najpierw jako student, później jako naukowiec i wykładowca w lubelskim seminarium i na Akademii Teologii Katolickiej (obecnie UKSW), gdzie uzyskał tytuł profesora. Zdobytą wiedzą chętnie dzielił się ze studentami i wiernymi, podejmując niełatwe tematy życia małżeńskiego i rodzinnego, z zakresu psychologii rozwojowej i wychowawczej. Jak wspominał ks. prof. Cz. Bartnik, śp. ks. Józef, ceniony za zdolności praktyczne, został w latach 70. XX wieku powołany na stanowisko dyrektora ekonomicznego lubelskiego seminarium. - Radził sobie doskonale, zdobywał środki i przydziały, restaurował i budował - wyliczał. Wszystkie zdolności i talenty, jakimi został obdarzony, wykorzystywał dla budowania dobra wspólnego. - Z czasem stał się niezbywalną osobistością diecezji lubelskiej. Głosił rekolekcje i przemówienia, znany był z oryginalnych spostrzeżeń. Otwarty na drugiego, życzliwy, użyteczny, obdarzony staropolską fantazją. W aspekcie religijnym przekładał teologię na język ciepły, zrozumiały dla wszystkich - mówił ks. prof. Cz. Bartnik. - Jego dobre czyny z pewnością zaprowadzą go do nieba - podkreślał.

We wspomnieniach ks. prof. Waleriana Słomki, sakramentalnego brata w kapłaństwie, śp. ks. Józef rysuje się jako wielki patriota, syn zroszonej krwią męczenników polskiej ziemi. - Wzrastał w rodzinie katolickiej, w kontekście geniuszu przyrody Roztocza i magnackiego honoru Zamoyskich. Wzrastał w dzieciństwie naznaczonym cierpieniem i młodości skrzywdzonej przez komunizm. Rozumiał już wtedy, że tak obdarowany przez Boga i ludzi został powołany do wykonania szczególnego zadania. Podjął je, by w pełni doświadczyć, że życie ludzkie jest zmaganiem człowieczeństwa w człowieku; by dojść do duchowej dojrzałości. Służył nam wszystkimi bogactwami serca i umysłu, ubogacał nas wielobarwną osobowością - mówił ks. Słomka.