Tron Łaski

W historii malarstwa chrześcijańskiego znane jest pojęcie Tronu Łaski. Jest to przedstawienie ikonograficzne, w którym Bóg Ojciec trzyma w dłoniach swego Syna ukrzyżowanego. Duch Święty jest wtedy ukazywany w postaci gołębicy nad krucyfiksem. U progu Wielkiego Postu stajemy przed tronem łaski odmalowanym już nie tylko pędzlem malarza, ale piórem biblijnego autora: „Przybliżmy się z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę dla [uzyskania] pomocy w stosownej chwili” (Hbr 4, 16). To dlatego krzyż jest symbolem chrześcijaństwa. Bóg, spoglądając na świat, widzi poprzez Swego Syna miłość objawioną w krzyżu i zsyła człowiekowi dar Ducha Świętego: „wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie które jest w Chrystusie Jezusie; Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi” (Rz 3, 24-25).

Oczami Apostołów

Najchętniej spoglądamy na krzyż Chrystusa oczami Apostołów. U św. Pawła doświadczenie spotkania z mocą Zmartwychwstałego Chrystusa łączyło się z doświadczeniem niesłychanej słabości, i to już od chwili jego nawrócenia, kiedy to upadł na ziemię, nic nie widział, przez kilka dni nic nie jadł i nic nie pił. Dostrzegamy echa tych wspomnień po latach, kiedy w Drugim Liście do Koryntian czytamy:

„Przechowujemy skarb [naszej wiary] w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele” (2 Kor 4, 7-10).

„Nosimy w ciele naszym konanie Jezusa” - oto jak Apostoł łączył się duchowo z krzyżem Chrystusa. Jest to dzielenie się przez Apostoła tym, czego doświadczył: kiedy spotkał Pana, padł na ziemię; kiedy spotkał Pana, był słaby i bezsilny; przechowuje ten skarb w naczyniu glinianym, „aby z Boga była owa przeogromna moc”. Dzięki krzyżowi Chrystusa Paweł doznał też narodzenia na nowo: „Byłem prześladowcą Kościoła”, pisze. „Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę - mając Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze” (por. Flp 3, 5-9). A jest to sprawiedliwość wysłużona przez Chrystusa na krzyżu.

Krzyż w życiu chrześcijanina

W czasie wielkopostnego przygotowania do przeżywania świąt Paschy często towarzyszy nam nabożeństwo Drogi krzyżowej. Nabożeństwo to jest zastępczą formą pielgrzymki do Jerozolimy. Zamiast faktycznych miejsc świętych przedstawia się je w formie ilustracji na ścianie kościoła, czasem rzeźby. Uczestnicząc pobożnie w tym głębokim nabożeństwie, myślmy często słowami proroka: „prawdziwy post, wybrany przez Boga, polega na rozerwaniu kajdan zła i na dzieleniu swego chleba z głodnym…”.

Często stajemy przed pytaniami o to, dlaczego jak sformułował to pewien rabin-pisarz „złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom”. Nie znamy Bożego zakończenia historii naszych losów. Ale ufamy, że Bóg to zakończenie już napisał. Znajduje się w niebiańskiej księdze i Bożemu sercu jest wiadome. To właśnie dlatego szczególnie obdarzeni Duchem Bożym chrześcijanie umieli wspiąć się na szczyty zrozumienia Bożego planu i potrafili złożyć takie świadectwo w czasie trudnego cierpienia: „Raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1, 24). Apostoł Paweł ufał, że jego cierpienia nie marnują się, ale w tajemniczy sposób Bóg złączy je z krzyżem Chrystusa dla dobra Kościoła; ofiarował swoje cierpienia wraz z modlitwą za innych.