W archikatedrze przemyskiej 14 września miała miejsce Msza św. dziękczynna z okazji 70-lecia kapłaństwa ks. prał. Jana Jakubczyka. Oprócz Jubilata w tej niecodziennej uroczystości uczestniczyli: bp Adam Szal, bp Marian Rojek, ks. inf. Stanisław Zygarowicz, ks. inf. Stanisław Mac z diecezji rzeszowskiej, członkowie Kapituły Przemyskiej, liczni księża z diecezji, rodzina i przyjaciele, przedstawiciele samorządu z rodzinnych stron, młodzież szkolna, mieszkańcy miasta.
Ks. Jan Jakubczyk urodził się 18 maja 1916 r. we wsi Lubatowa k. Krosna. W 1927 r. rozpoczął naukę w krośnieńskim gimnazjum, którą następnie kontynuował w gimnazjum K. Morawskiego, będąc jednocześnie wychowankiem Niższego Seminarium w Przemyślu. W 1935 r. zdał maturę, a jesienią tego roku został alumnem Wyższego Seminarium Duchownego. W październiku 1938 r. został wysłany na studia do Rzymu. Kiedy po kilku miesiącach, w lipcu 1939 r. powrócił na wakacje do domu zapewne nie przypuszczał, że ten ważny epizod jego życia dobiegł końca. 1 września wybuchła wojna. Trudno było przewidzieć dalszy rozwój wypadków, dlatego postanowiono w przyśpieszonym trybie wyświęcić alumnów ostatniego rocznika. 10 września o godz. 5 rano, przed ołtarzem głównym w katedrze Jan Jakubczyk przyjął święcenia kapłańskie. W istniejącej sytuacji bp Franciszek Barda nie mógł nominować księży do określonych placówek, dając im „wolną rękę” w wyborze parafii. Ks. Jan Jakubczyk udał się do rodzinnej wsi, gdzie odprawił Mszę św. prymicyjną i dzięki życzliwości proboszcza rozpoczął pracę duszpasterską. Cały okres okupacji ks. Jan spędził w Lubatowej. Dramat wojny spowodował, iż ludzie jak nigdy dotąd potrzebowali oparcia i nadziei, a tę znajdowali w Kościele, dlatego szczególną rolę w owym czasie spełniał kapłan. On musiał umacniać w wierze, w serca wlewać otuchę i przekonywać do trudnej wtedy do przyjęcia ewangelicznej prawdy, że w końcu dobro zwycięży.
W tym czasie wielkiej próby hartowało się młode kapłaństwo ks. Jana, które jakby na przekór tragedii czasu znaczyła pogoda i optymizm wiary. Ks. Jan był jeszcze wikariuszem w dwóch innych parafiach, a od 1948 r. został wykładowcą Seminarium Duchownego w Przemyślu. W tym też czasie rozpoczął studia doktoranckie na Uniwersytecie Jagiellońskim i ta okoliczność była początkiem znajomości z ks. Karolem Wojtyłą, wikariuszem przy parafii św. Floriana, gdzie ks. Jakubczyk nocował podczas pobytu w Krakowie. W latach 1948-50 zamieszkał w Niższym Seminarium w Przemyślu, gdzie był opiekunem wychowanków, w 1950 r. przeprowadził się do budynku Wyższego Seminarium i od 1950-55 pełnił tam funkcję ojca duchownego. W roku 1959 został mianowany sędzią sądu biskupiego, 1 sierpnia 1964 r. otrzymał godność Kapelana Jego Świątobliwości, a w 1967 r. Kanonika Gremialnego Kapituły Przemyskiej. Od 1948 do1988 r., kiedy przeszedł na emeryturę, był profesorem seminarium, i jak podczas okolicznościowego wystąpienia powiedział bp Adam Szal, wykładowcą wszystkich przedmiotów za wyjątkiem gimnastyki. Obecnie rezyduje w budynku kapituły.
Nie sposób ogarnąć bogactwa i głębi blisko wiekowego życia wybitnego kapłana. Jak mało wyrazisty i lakoniczny wydaje się choćby ten zapis, który informuje o 40 latach seminaryjnej profesury. Ks. Jan formował całe pokolenia kapłanów, był wychowawcą i autorytetem dla nich wszystkich, bez względu na pełnione obecnie funkcje i posiadane zaszczyty, a oni przecież, czerpiąc z jego nauki, kształtują dzisiejsze oblicze Kościoła i społeczeństwa w naszej diecezji, a także poza nią.
Pozostaje ogromna przestrzeń życia tkwiąca we wspomnieniach, w 70-letniej służbie Bogu i Kościołowi, dorobku wychowawczym, wreszcie w obszarze spraw osobistych, a nawet tysiącach kilometrów przebytych podczas turystycznych wypraw.
Dodam jedynie to, co każdemu, kto na swej drodze spotkał ks. Jana natychmiast rzuca się w oczy: niezwykła skromność, pogoda ducha i życzliwość, a jak trzeba żartobliwy dystans do spraw codziennych. Dobrym przykładem jest zwyczaj Księdza Prałata, który nigdy nie zamyka swego mieszkania, uważa bowiem, że jego mieszkania nie można okraść, gdyż jedyną wartościową rzeczą w nim, jest on sam.
Kończąc rozmowę ks. Jan odniósł się do istoty kapłaństwa, które wedle jego słów jest wybraniem. W nim tkwi tajemnicza moc powołania, które choć dotyka niektórych ludzi, nie jest ich wyborem, lecz darem Bożym. Tak rozumiane źródło naznaczenia określa szczególny zakres i wymiar służby kapłańskiej, której godnym naśladowania wzorem jest wciąż żyjący wśród nas z woli Bożej ks. dr Jan Jakubczyk.