Doktor Grzegorz Płoszajski z Politechniki Warszawskiej z wykształcenia jest matematykiem i elektronikiem, ale drzemie w nim humanista z krwi i kości.
Pracownik Politechniki i jej Biblioteki Głównej, autor podręczników, działacz rady parafialnej i Akcji Katolickiej. Choć dr Grzegorz Płoszajski ma sporo osiągnięć zawodowych, naukowych i społecznych, za przygodę życia uważa stworzenie niedawno, razem z Anną Dąmbską, zbioru „Polska jest jedna”. Książka zawiera teksty historyczne i literackie wprost dowodzące, że polska kultura jest na wskroś chrześcijańska, że powstała na podłożu i w otoczeniu chrześcijańskim. - Chyba udało nam się w niej pokazać, że mamy być z kogo dumni, że nie jesteśmy pierwszym lepszym narodem - podkreśla.

Dwa tytuły

Dzięki sukcesom w olimpiadzie matematycznej miał wolny wstęp na studia matematyczne. Jednak ze względu na zainteresowanie elektroniką wolał zdawać na Wydział Łączności na PW. Po kilku latach jednak do matematyki wrócił.
- Uświadomiłem sobie, jak matematyka jest przydatna i ważna w pracy elektronika - mówi. Studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim łączył teraz z pracą asystenta w Instytucie Elektrotechniki Teoretycznej, a następnie w Instytucie Automatyki PW. W 1975 r. uzyskał doktorat. - Właśnie wtedy coraz bardziej zaczęły pociągać mnie zagadnienia dydaktyki, nauczania, przygotowania pomocy dydaktycznych. Podjąłem współpracę z Wydawnictwami Szkolnymi i Pedagogicznymi przy redagowaniu i pisaniu podręczników - dodaje.
W latach 80. i 90. napisał kilka książek, w tym podręcznik informatyki dla szkół średnich. Nadal je pisze, a te już wydane - uzupełnia. Jak przyznaje, to jedna z jego największych pasji.

Rodzina inżynierów

W połowie lat 90. pracę w Instytucie Automatyki i Informatyki Stosowanej i zajęcia ze studentami zaczął dzielić z pracą wicedyrektora ds. informatyzacji w Bibliotece Głównej PW. Zaproszono go również przed kilkoma laty do powołanego przez ministra kultury zespołu zajmującego się digitalizacją zasobów bibliotecznych i dziedzictwa narodowego.
Z PW byli związani wszyscy najbliżsi dr. Płoszajskiego. Inżynierem budownictwa lądowego z wykształcenia jest żona Grażyna - która po ukończeniu w latach 80. studiów katechetycznych pracowała także jako katechetka, a dziś jest pracownikiem Ministerstwa Edukacji Narodowej, gdzie zajmuje się nauczaniem religii w szkole.
Także obaj synowie państwa Płoszajskich ukończyli Politechnikę. - Starszy, Łukasz, przeszedł przez mój instytut - mówi z dumą Płoszajski. Młodszy, Michał, z wykształcenia inżynier budownictwa lądowego (brał udział w budowie Mostu Siekierkowskiego - podkreśla jego ojciec) z czasem zmienił zainteresowania i wstąpił do seminarium duchownego. Dziś jest cenionym księdzem.

Potrzeba wspólnoty

Mimo absorbujących studiów Grzegorz Płoszajski znajdował czas na aktywność w Duszpasterstwie Akademickim w kościele św. Anny. - Duszpasterstwo - mówi - ukształtowało mnie także intelektualnie.
I choć gdy założył już rodzinę kontakty ze środowiskiem stworzonym przez duszpasterstwo rozluźniły się, zawsze do niego tęsknił. - Potrzeba wspólnoty była silna - mówi. Najpewniej właśnie dlatego chętnie przyjął w okresie stanu wojennego zaproszenie do Oazy Rodzin.
W parafii św. Jakuba Apostoła, gdzie zamieszkał w latach 70., był i jest bardzo aktywny. Najpierw w Radzie Parafialnej, potem w prężnej Akcji Katolickiej, którą razem z żoną współzakładał.
Przygotowując się do pierwszego spotkania Rady Duszpasterskiej tworzonej przez abp. Kazimierza Nycza, zrobił krótką listę spraw, na które chciałby zwrócić uwagę. Była wśród nich potrzeba organizowania katechezy dorosłych, poruszania w nauczaniu takich kwestii, jak chrześcijańskie przeżywanie pracy i mądra miłość Ojczyzny, łączona z miłością Boga, pomaganie młodzieży w poznawaniu swego otoczenia i jego historii, uczenie oceniania działań i haseł politycznych i społecznych z religijnego punktu widzenia, a jako szczególnie ważne - uwrażliwianie na ludzkie biedy i wspieranie organizowania się w celu niesienia pomocy.
Każdy z członków Rady miał możność wypowiedzenia się, także w formie dyskusji. Głosy w ciekawy sposób uzupełniały się. Z przejęciem obserwował, jak księża biskupi słuchali go z uwagą i notowali.